57. Αμερικάνικες Εκλογές 2008

Αμερικάνικες Εκλογές 2008

—ΤΕΛΟΣ—

Όποιος θέλει, μπορεί να αφήσει το σχόλιό του· με σεβασμό στον εαυτό του και στον συνάνθρωπό του. Σας ευχαριστώ που διαβάσατε το κείμενό μου.

Τάδε έφη,
© Ναυτίλος Του Διαδικτύου (Περικλής Πασχίδης)

56: Μην μένεις πίσω από την πόρτα...

Μην Μένεις Πίσω Από Την Πόρτα

[ Πηγή εικόνας ]

[Ένας επισκέπτης στο γκρουπ του Όσσο τον ρωτάει κάτι, και παίρνει απάντηση]

Το άλλο που θα ήθελα να ρωτήσω ήταν ότι έχω την αίσθηση, όταν διαβάζω βιβλία για την πνευματική ανάπτυξη –δικά σου και άλλων– ότι τα καταλαβαίνω όλα πολύ καλά. Διανοητικά, όλα μου φαίνονται ξεκάθαρα. Είναι προφανές όμως ότι, επιεικώς μιλώντας, είμαι στα χάλια μου... υποφέρω. Και θα πρέπει να γίνω ικανός να βγω απ’ αυτό. Μπορώ επίσης να δω ότι πρέπει να κάνω αυτό κι’ εκείνο, ίσως το μεγαλύτερο εμπόδιο να είναι καθαυτό το γεγονός ότι το θέλω.


Σωστά. Είναι πολύ προφανές ότι διανοητικά δεν έχει καθόλου πρόβλημα στο να καταλάβεις. Το πρόβλημα όμως είναι ότι η διανοητική κατανόηση δεν είναι η σωστή κατανόηση. Είναι απλώς περιφερειακή. Είναι καλή για όσο πάει, δεν πηγαίνει όμως πολύ μακριά.

Έτσι, αν βασίζεσαι μόνο στην διανοητική κατανόηση, μπορεί να γίνεσαι ολοένα και μεγαλύτερος γνώστης. Θα φτάσεις να καταλαβαίνεις τα πάντα κι’ όμως εσύ θα παραμένεις ο ίδιος. Η μεταμόρφωση δεν είναι εφικτή μέσα από την νόηση. Η μεταμόρφωση γίνεται μέσα από ολόκληρο το είναι.

Η νόηση είναι απλώς ένα μέρος από ολόκληρο το είναι σου, οπότε θα πρέπει να καταλάβεις και στην καρδιά επίσης, όπως θα πρέπει να καταλάβεις και στο κεφάλι. Κι’ όχι μόνο αυτό. Θα πρέπει να καταλάβεις και μέσα στα ίδια σου τα κόκαλα, μέσα στο μεδούλι, αν θέλει πραγματικά να καταλάβεις.

Όταν καταλαβαίνεις διανοητικά, καταλαβαίνεις απλώς τη λογική, καταλαβαίνεις απλώς τους λεκτικούς συνειρμούς. Σου φαίνεται ότι ο συλλογισμός είναι λογικός. Η ζωή όμως δεν είναι λογική. Είναι απείρως μεγαλύτερη από αυτό. Κι’ όχι μόνο δεν είναι λογική, αλλά είναι πολύ παράλογη, επειδή η λογική σκέφτεται με όρους: είτε-είτε, και η ζωή είναι παράδοξη, η ζωή είναι παράλογη. Είναι περισσότερο σαν χάος, παρά σαν ένα λογικό σύστημα, είναι περισσότερο ποιητική και λιγότερο μαθηματική.

Αυτό είναι ένα από τα προβλήματα του σύγχρονου νου —ότι κρέμεται πάρα πολύ από το κεφάλι. Κι’ έχεις χάσει την επαφή με το σώμα, με την καρδιά, με την πραγματική, την ουσιαστική σου ύπαρξη.

Θα πρέπει λοιπόν να κάνεις κάτι κι όχι απλώς να διαβάζεις. Ο διαλογισμός, το κολύμπι, το τρέξιμο, ο χορός, το τραγούδι, το κλάμα και το γέλιο μπορούν να βοηθήσουν. Η σκέψη από μόνη της δεν μπορεί να σε βοηθήσει.

Διάβασε ένα βιβλίο –δεν υπάρχει τίποτα κακό σ’ αυτό– αλλά να μην περιοριστείς σε αυτό. Το βιβλίο μπορεί να ανοίξει μιά πόρτα, αλλά μη μένεις στην πόρτα.

Αν μείνεις εκεί, αν κολλήσεις στην πόρτα, δεν θα μπεις ποτέ στο παλάτι. Και οι θησαυροί δεν βρίσκονται στην πόρτα. Κανένας δεν κρατάει τους θησαυρούς στην πόρτα. Οι θησαυροί είναι κρυμμένοι βαθιά, μέσα στο βαθύτερο ιερό τού είναι σου.

Διαλογίσου λοιπόν περισσότερο, αγάπησε περισσότερο. Βρες στιγμές που να είσαι μέσα στο σώμα κι όχι μέσα στο κεφάλι. Κάνε κάτι στο οποίο να μπορείς να είσαι ολόκληρος. Για παράδειγμα, αν χορεύεις, θα πρέπει να είσαι ολόκληρος. Έρχεται μιά στιγμή στο στροβίλισμα, που μόνο το στροβίλισμα απομένει και το κεφάλι σου εξαφανίζεται εντελώς. Είναι καλό να διαβάζεις. Αν έχεις επίγνωση, μπορείς να το χρησιμοποιήσεις κι’ αυτό, χρησιμοποίησέ το όμως σαν μέσο και μην το κάνεις στόχο.

Αν μπορείς να έρθεις στο μαραθώνιο διαλογισμού, θα είναι καλό. Απλώς μείνε εδώ για λίγες μέρες και διαλογίσου. Δοκίμασε να καταλάβεις από διαφορετικές διαστάσεις, όχι από την διανοητική. Η διανοητική κατανόηση είναι σαν να είσαι διψασμένος και να ζητάς νερό κι’ εγώ να σου εξηγώ ότι το νερό είναι η ένωση δύο μερών υδρογόνου και ενός μέρους οξυγόνου.

Το καταλαβαίνεις απολύτως, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα σ’ αυτό, είναι προφανές. Αυτό όμως δεν πρόκειται να σε βοηθήσεις αν είσαι διψασμένος, δεν πρόκειται να σβήσει τη δίψα σου. Μπορείς να γράψεις τον χημικό τύπο του νερού και μπορείς να τον αποστηθίσεις, όμως ο χημικός τύπος δεν πρόκειται να σβήσει τη δίψα σου. Η δίψα χρειάζεται πραγματικό νερό κι’ ο χημικός τύπος είναι απλώς μιά αντίληψη, δεν είναι η πραγματικότητα.

«Προπαντός μην Παραπατάς»
Συγγραφέας: Osho
Εκδόσεις: Ρέμπελ
ISBN: 960-7259-97-4
Αρ. σελίδων: 370

Το κείμενό αυτό του Osho με έβαλε σε πολλές σκέψεις. Ένοιωσα πως στ’ αλήθεια, στην ζωή μου έχω ανοίξει τρομερά πολλές πόρτες, κι ενώ μου άρεζε αυτό που έβλεπα, δεν τολμούσα να βάλω το ριμαδιασμένο το πόδι μου μέσα. Εν μέρει λόγο χαμηλής αυτοεκτίμησης, που μου φώναζε πως αυτό που έβλεπα και μου άρεζε, δεν το άξιζα· δεν ήμουν άξιος να το κάνω κτήμα μου; Εν μέρει από φόβο για το άγνωστό και την επιμονή στην πεζή σταθερότητα που γνωρίζω (να πω το μεγάλο «ναι» ή το «μεγάλο» όχι που λέει κι’ ο Καβάφης); Ποιος ξέρει;

Πάντως, μου έδωσε να καταλάβω πως δεν φτάνει μόνο το διάβασμα για να γεμίσει αυτό το τεράστιο κενό που νιώθω μέσα μου. Έχω πολύ δρόμο ακόμη για να γίνω δέντρο και να δώσω κάποτε καρπούς... Ας είναι... Το μονοπάτι μου έχει δρόμο ακόμη. Έχουμε καιρό για την Ιθάκη...

—ΤΕΛΟΣ—

Όποιος θέλει, μπορεί να αφήσει το σχόλιό του· με σεβασμό στον εαυτό του και στον συνάνθρωπό του. Σας ευχαριστώ που διαβάσατε το κείμενό μου.

Τάδε έφη,
© Ναυτίλος Του Διαδικτύου (Περικλής Πασχίδης)

Σύνδεσμοι: (ανοίγουν σε νέο παράθυρο)
en.wikipedia.org/wiki/Osho

55. Εικαστικά (β’) & Κατάθλιψη

Εικαστικά (β’) & Κατάθλιψη

Μιά άγρια «καταθλιψάρα» που πέρασα τον Σεπτέμβριο, λόγω μιάς επίσκεψης συγγενούς και διάφορων προσωπικών αυτογνωστικών προβλημάτων, μ’ έστειλαν στο ντουβάρι της ακινησίας, της παραλισίας και γενικώς του «δε με νοιάζει τίποτα», μ’ αποτέλεσμα να παρατήσω το blog για πάνω από έναν μήνα. Η απουσία δεν έγινε αντιληπτή από κανέναν όμως, κι αυτό όσο νά ’ναι λέει πολλά.

Δεν ξέρω αν αυτά που γράφω έχουν σημασία, αν έχουν απήχηση σε κανέναν. Αν και βέβαια, σε τελευταία ανάλυση, διαπιστώνω πως αυτό δεν έχει και τόση μεγάλη σημασία. Το blogging τον κάνω γιά ’μένα, γιατί με ηρεμεί, γιατί με εκφράζει, κι όχι επειδή αναζητώ να γίνω δημοσιογράφος, ή έστω, διαδικτυακή περσόνα.

Στο μέλλον, ευελπιστώ να ξεμουδιάσω κάπως και να βάλω πάλι εμπρός το γράψιμο, μιάς και το σώμα θυμίζει πολλές φορές μηχανή, που όσο δεν την δουλεύεις, σκουριάζει και δυσκολεύεται να πάρει πάλι ’μπρός.

Έως τότε, σας αφήνω με μερικές από τις τελευταίες μου εικαστικές δημιουργίες από την συλλογή μου στο DeviantArt. Όλα, όπως θ’ αντιληφθείτε, ανήκουν στην "gay art collection".

Ειδική σημείωση για τα copyrights:
Όπως θα διαβάσετε και στις εικόνες, στο αγγλικό κείμενο, τα έργα μου τα δίνω ελεύθερα στο διαδίκτυο. Επιτρέπω την ελεύθερη τους αναδιανομή, επεξεργασία και χρήση, με οποιοδήποτε μέσο ή τρόπο.

[Κάντε κλικ με το ποντίκι σας επάνω στις εικόνες για μεγαλύτερη προβολή]

—ΤΕΛΟΣ—

Όποιος θέλει, μπορεί να αφήσει το σχόλιό του· με σεβασμό στον εαυτό του και στον συνάνθρωπό του. Σας ευχαριστώ που διαβάσατε το κείμενό μου.

Τάδε έφη,
© Ναυτίλος Του Διαδικτύου (Περικλής Περικλής)

54. Οι Μελιτζάνες Της Οργής

Οι Μελιτζάνες Της Οργής

[ Πηγή εικόνας ]

«Έλα τ’ απόγευμα απ’ το σπίτι», μου λέει ο πατέρας μου πριν φύγει, «έχουμε γαμάτη μελιτζανοσαλάτα. Τόνους ολόκληρους!»
«Τί εννοείς "τόνους ολόκληρους";» τον ρωτάω.
«Μαζέψαμε δυό σακιά», μου απαντάει. «Τις πήραμε απ’ το χωράφι».
«Πατέρα; Πάλι "ληστέψατε κάποιο χωράφι";» τον ρωτάω περιπαιχτικά.
«Όχι. Είναι στον Νέστο, ένας που έβαλε ολόκληρο χωράφι και τις μοιράζει τζάμπα».
«Γιατί;» τον ρωτάω με περιέργεια.
«Γιατί; Γιατί τον είπανε τον καημένο να βάλει μελιτζάνες για να τις πάρει το εργοστάσιο. Βιολογικές παρακαλώ. Χωρίς λίπασμα, χωρίς τίποτα».
«Και;»
«Και, όταν ήρθε η ώρα να τις πάει για πούλημα του είπανε πως δεν του τις παίρνουνε».
«Αυτό είναι τρελό».
«Όχι αγόρι μου. Δεν είναι τρελό. Δεν καταλαβαίνεις;» με ρωτάει. Αλλά καταλαβαίνω πολύ καλά και τον συμπληρώνω:
«Για να τον αναγκάσουνε να ρίξει την συμφωνηθέντα τιμή;»
«Ακριβώς! Ούτε πέντε σεντς το κιλό!»
«Και τί θα κάνει τώρα;»
«Θα τα περάσει με την φρέζα. Τίποτα δε’ θ’ αφήσει. Μέχρι τότε, έχει βγάλει έναν πάγκο και δίνει σ’ όποιον περνάει τζάμπα».
«Κατάλαβα».
«Θά ’ρθεις;»
«Όχι... μου κόπηκε η όρεξη...»
«Μην το βλέπεις έτσι... Τουλάχιστον να μην πάει στα σκουπίδια τόσο φαΐ. Κρίμα είναι... τόσος κόσμος πεινάει».
«Κι ο αγρότης; Πώς θα τα βγάλει πέρα;» ρώτησα.
Ο πατέρας ανασήκωσε τους ώμους μην ξέροντας να απαντήσει. Έκλεισε την πόρτα κι έφυγε.

Αληθινός διάλογος,
εν Ξάνθη, Παρασκευή 5 Σεπτεμβρίου 2008.
Σχόλια κανείς;...

—ΤΕΛΟΣ—

Όποιος θέλει, μπορεί να αφήσει το σχόλιό του· με σεβασμό στον εαυτό του και στον συνάνθρωπό του. Σας ευχαριστώ που διαβάσατε το κείμενό μου.

Τάδε έφη,
© Ναυτίλος Του Διαδικτύου (Περικλής Περικλής)

53. Ζώντας Εγκλωβισμένος Στο Οικονομικό Τέλμα

Ζώντας Εγκλωβισμένος Στο Οικονομικό Τέλμα

Απόγευμα αρχών μηνός Σεπτεμβρίου, σωτηρίου έτους δύο χιλιάδες οχτώ Μ.Κ.Χ. Ο καιρός είναι ευχάριστα ζεστός, ίσα-ίσα ώστε να μου επιτρέπει κάθομαι μπροστά στον υπολογιστή φορώντας μοναχά το σλίπ, και χωρίς την λειτουργία του ανεμιστήρα. Ζώντας κι εκτός πόλεως, απολαμβάνω ένα ελαφρύ αεράκι, καθώς και το τιτίβισμα των πουλιών που βρίσκουν καταφύγιο στα δέντρα της αυλής, που με αγάπη φυτεύτηκαν προ είκοσι και βάλε ετών. Ειδυλλιακό περιβάλλον, που όμως δεν καταφέρνει να μου προσφέρει κάποια ψυχική γαλήνη ή ηρεμία.

Συν τις άλλης, είναι κι η τέταρτη ημέρα, μετά της «απολύσεώς» μου από την καλοκαιρινή εργασία μου. Εδώ και σχεδόν δέκα χρόνια, κάθε δεκαπενθήμερο Χριστούγεννα-πρωτοχρονιά-φώτων, δεκαπενθήμερο του Πάσχα, και τρίμηνο καλοκαιρινών διακοπών Ιούνιος-Αύγουστος, εργάζομαι καλύπτοντας τις άδειες του μόνιμου προσωπικού ενός ξενοδοχείου, το οποίο ανήκει σε οικογενειακό φίλο. Εννοείται πως η εργασία είναι αδήλωτη, χωρίς ένσημα και «λοιπές βλακείες» (εδώ γελάμε), με μισθό εξακοσίων ευρώ. Η εργασία είναι μίση-μισή: απογευματινή βάρδια, 14:00-22:00, και βραδινή βάρδια, 22:00-06:00· ανάλογα με το ποιος υπάλληλος έχει άδεια. (Έχω ξεχάσει τί θα πεί θάλασσα κ.τ.λ.)

Εξών αυτών των χρημάτων, άλλο εισόδημα δεν υπάρχει. Και σε περίπτωση που κάποιοι διερωτηθούν για το πώς ζω, θα απαντήσω με ντροπή πως, ναι, με συντηρεί ο πατέρας μου, του οποίου το εισόδημα προέρχεται από ένα μικρό ενοίκιο από το παλιό του μαγαζί το οποίο νοικιάζει. Τουτέστιν, με το ενοίκιο, και τα έξτρα χρήματα που βγάζω ένα τετράμηνο τον χρόνο, προσπαθούμε να ζούμε δύο άτομα. Το συνολικό εισόδημα, επ’ ουδενί άγγιζε το –πάλαι ποτέ– αφορολόγητο όριο των 10.500 ευρώ. Αν το διαιρέσουμε στο μισό, μιάς και πατέρα-υιός έχουμε κοινό ταμείο, τα έσοδα του καθενός είναι κάτω των 5.250 ευρώ!

Με αυτά τα χρήματα, πρέπει να εξοφληθούνε λογαριασμοί του ηλεκτρικού, των τηλεπικοινωνιών, του νερού, της θέρμανσης, τέλη κυκλοφορίας, ασφάλειες κι άλλα. Εκεί που λέμε: «υγεία να υπάρχει», έρχεται κι ο «ευφυέστατος» υπουργός των οικονομικών, με μέτρα που θα «ενισχύσουν» τα έσοδα του κράτους, που κατόπιν, λέει, θα ενισχύσουν τους «οικονομικά ασθενέστερους».

[ Πηγή εικόνας ]

Συγκεκριμένα, το κράτος με «ενισχύσει» (αλήθεια, με έσοδα κάτω των 5.250 ευρώ, ανήκω στους «κάτω από το όριο της φτώχιας»;) καθημερινά, με τα παρακάτω μέτρα:

1) Καταργεί το αφορολόγητο για αυτούς που ζούνε μόνο από ενοίκιο. (Πατέρα, ξέχνα μόνο το χαρτόσημο!)

2) Ανεβάζει τα τέλη κυκλοφορίας για τα παλιά «ρυπογόνα» αυτοκίνητα. Δεν με ρωτάει εάν έχω τα χρήματα να αντικαταστήσω το 28 ετών R4 των γονιών μου, που είναι δηλωμένο στο όνομά μου, με ένα νέο. Άσε που αν πάρω αμάξι με δόσεις, θα με ρωτήσει το κράτος: «Πόθεν έσχες» με δήλωση κάτω των 5.250 ευρώ;! (Όλ’ αυτά για το καλό του περιβάλλοντος, την ώρα που η Δ.Ε.Η. έχει δρομολογήσει κατασκευή τεράστιου εργοστασίου παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας με χρήση λιθάνθρακα στην Καβάλα!)

3) Ως μακροχρόνια κατόχου με κάρτα ανεργίας από τον Αύγουστο του 2000, δεν μου εξασφαλίζει καμία οικονομική βοήθεια, γιατί δεν έχω τα δύο χρόνια ενσήμων που χρειάζονται. Λογικό, αφού «επίσημα» δεν έχω εργαστεί ποτέ. Άσχετα αν έχω εργαστεί σε συνεργείο, τυπογραφείο, γραφιστικό γραφείο, σε γραφείο υπηρεσιών web ως σχεδιαστής web σελίδων, ξενοδοχοϋπάλληλος κ.τ.λ. Βέβαια, θα μου πούνε πως εγώ φταίω, επειδή δεν καταγγέλλω τους εργοδότες μου. Διόλου δεν διερωτώνται που θα βρω δουλειά σε μία μικρή πόλη σαν την Ξάνθη, όταν βγει φόρα πως «γαμάω» τους εργοδότες μου. «Την ευθύνη την έχουν οι πολίτες», δικαίως θα πούνε οι ορθολογιστές. Τί να πώ; Είμαι ένας παλιοδειλός —what ever!

4) Το κράτος λέει, πως οι κάτοχοι κάρτας ανεργίας, μετά το εικοστό ένατο έτος της ηλικίας τους, δεν δικαιούνται δωρεάν ασφάλιση στο Ι.Κ.Α. και υπάγονται στο ταμείο πρόνοιας. Ελα ντέ που εκεί δεν με ασφαλίζουν γιατί εμφανίζω εισόδημα από το ενοίκιο που παίρνω στο όνομα του πατέρα μου. Άνεργος μπορεί να είμαι, λέει ο νόμος, αλλά έσοδα έχω. Άρα, μπορώ να πληρώσω μόνος μου τον γιατρό και τα φάρμακα όταν αρρωσταίνω. Sure —what ever!

5) Ανακοινώνεται η πρόθεση της κυβέρνησης, να βάλει χέρι –αλα Μπερλουσκόνη– στους «νεκρούς» λογαριασμούς. Θυμήθηκα πως έχω κάνα δυό σε τράπεζες, με ποσά κάτω των εκατό ευρώ. Επίσης, έμαθα πως χρεώνομαι έξοδα συντηρήσεως λογαριασμών! Τους έκλεισα αμφότερους κι ευτυχώς, δεν χρειάστηκε να πληρώσω κι από πάνω.

6) Η ανεργία στην Ξάνθη, ανεπίσημα είναι πάνω από το είκοσι τις εκατό. Επίσημα είναι πολύ λιγότερη, χάρης στα προγράμματα και τις αλχημείες των υπουργιών οικονομικών και εργασίας. Οι προοπτικές να βρω δουλειά, είναι «πολύ ευοίωνες».

Κατά τ’ άλλα, χειμώνας έρχεται, χρήματα για πετρέλαιο δεν έχουμε μαζέψει ακόμη (κι ούτε ξέρω εάν θα μαζέψουμε). Αγοράσαμε όμως δυό τόνους ξύλα για την ξυλόσομπα· λογικά θα μας βγάλουν μέχρι τον Ιανουάριο. Ο νοικάρης χρωστάει πάλι τρία ενοίκια, που μάλλον δεν θα τα πάρουμε ποτέ, και θ’ αναγκαστούμε να προβούμε σε έξωση (είναι που πάει καλά η οικονομία βλέπεις). Ο πατέρας πέρασε τα εξήντα, κι ελπίζει στην σύνταξη· αν κι όταν την εγκρίνουν. Το ότι εργάζεται από τα δώδεκα δεν έχει σημασία, γιατί και στον καιρό του εργάζονταν εργάτες χωρίς ένσημα. Εγώ είμαι άνεργος, και δεν ευελπιστώ σε τίποτα. Ουσιαστικά έχουμε μηδαμινό εισόδημα αυτή την στιγμή.

Εν τω μεταξύ, ο υπουργός καταργεί το αφορολόγητο· αυξάνει τα τέλη κυκλοφορίας, λέγοντάς μου γελώντας, πως με τιμωρεί επειδή οδηγάω ένα παλιό αυτοκίνητο και πως πρέπει να πάρω καινούργιο, ενώ δηλώνει απώλειες εκατομμυρίων στις δημόσιες επιχειρήσεις (βλ. Δ.Ε.Η. που από το +500 εκ. ευρώ το 2004, χρωστάει τώρα 112 εκ. ευρώ για το 2008!). Ταυτόχρονα, σκάνδαλα με μίζες που κόστισαν εκατομμύρια και δισεκατομμύρια ευρώ στο δημόσιο για 20 και βάλε χρόνια, περνάνε στα ψιλά. Το κράτος αυξάνει τα λειτουργικά του έξοδα κατά 7% το πρώτο εξάμηνο του 2008, και γενικώς δεν τρέχει κάστανο.

[ Πηγή εικόνας ]

Ναι, μπορεί να έχω αυλή και τα πουλιά να κελαηδάνε. Μέσα μου όμως νιώθω άφατη ανασφάλεια, τρόμο, και φόβο για το μέλλον. Δεν βλέπω τίποτα καλό στην ζωή μου, και δεν διαγράφεται τίποτα ελπιδοφόρο για το άμεσο μέλλον.

Εξακολουθώ να κατακλύζομαι από αισθήματα ενοχής παρ’ όλ’ αυτά. Ποιά η ευθύνη μου σε αυτή την κατάσταση; Ποιές ενέργειες θα έπρεπε να είχα κάνει, ή, και μπορώ να κάνω για αλλάξω την κατάσταση; Μπορώ να κάνω κάτι μόνος μου, ή είμαι σταγόνα στον ωκεανό;

Καλό χειμώνα νά ’χουμε, κι όποιος αντέξει.

Υ.Γ.: Το παρών κείμενο γράφτηκε «εν βρασμό ψυχής». Παρακαλώ, συγχωρέστε τυχών ορθογραφικά και εκφραστικά λάθη.

—ΤΕΛΟΣ—

Όποιος θέλει, μπορεί να αφήσει το σχόλιό του· με σεβασμό στον εαυτό του και στον συνάνθρωπό του. Σας ευχαριστώ που διαβάσατε το κείμενό μου.

Τάδε έφη,
© Ναυτίλος Του Διαδικτύου (Περικλής Περικλής)