10. (Γκέι) Διήγημα: Ο Πάυλος και η Ελληνική Γκέι Σκηνή

(Γκέι) Διήγημα:
Ο Πάυλος και η Ελληνική Γκέι Σκηνή

Για το παρακάτω έργο, έγραψαν:

«Ένα καυτό, γκέι διήγημα με τραγικές φιγούρες και συμπτώσεις που θα σας κόψουν την ανάσα και θα σας καθηλώσουν· από τον μετρ του είδους, τον Ναυτίλο-του-Διαδικτύου, που ποτέ δεν μας απογοήτευσε.»

- The Gayville Times Gazette

Ο ΠΑΥΛΟΣ ΚΑΙ
Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΚΕΙ ΣΚΗΝΗ

Ο Παυλάκης ήταν ένα καλό και γλυκό αγόρι –όπως όλα τα μικρά αγόρια– αλλά μεγαλώνοντας χάλασε· έγινε ένας από αυτούς τους... κουνιστούς, τους τοιούτους, (τους πούστηδες ντε!) και πολύ στεναχωρήθηκαν οι γονείς του όταν το ’μαθαν, αλλά συν το χρόνο το δέχτηκαν. Κάπου στο μεταίχμιο εφηβείας και αντροσύνης, ο Παύλος έψαχνε όπως όλοι οι ρομαντικοί και ονειροπόλοι νέοι τον έρωτα —γρήγορα όμως έμαθε το σκληρό πρόσωπο της Ελληνικής Γκέι σκηνής. Ο καημένος ο Παύλος είχε κάποια κιλάκια παραπάνω...

[...]

Για την συνέχεια: κάντε κλικ με το ποντίκι σας στο εικονίδιο για να ανοίξετε το αρχείο σε μορφή ".pdf" (Acrobat Reader). Το διήγημα ήταν υπερβολικά μεγάλο για δημοσίευση στο blog.

(Γκέι) Διήγημα: «Ο Πάυλος και η Ελληνική Γκέι Σκηνή»
Αρ. Σελίδων: 6 - Μέγεθος αρχείου: 161,7 ΚΒ

—ΤΕΛΟΣ—

Όποιος θέλει, μπορεί να αφήσει το σχόλιό του· με σεβασμό στον εαυτό του και στον συνάνθρωπό του. Σας ευχαριστώ που διαβάσατε το κείμενό μου.

Τάδε έφη,
© Ναυτίλος Του Διαδικτύου (Περικλής Πασχίδης)

9. Η αγάπη προς το σώμα κατά τον Osho

ΠΡΟΣΟΧΗ: Ακολουθεί ένα απόσπασμα από το βιβλίο του OSHO με τίτλο: «Βουτιές στον Ωκεανό της Ζωής». Το κείμενο δεν έχει σκοπό να προσηλυτίσει τον αναγνώστη σε κάποια θρησκευτική ή παραθρησκευτική αίρεση· αξίζει τον κόπο να το διαβάσετε. Πιστεύω πως αν μη τι άλλο θα σας φανεί ενδιαφέρον και ίσως να σας βάλει σε σκέψεις.

«Η συνειδητότητα δεν μπορεί να είναι εναντίον του σώματος. Η συνειδητότητά σου εδρεύει μέσα στο σώμα. Αυτά τα δύο δεν μπορούν να ιδωθούν ως διαχωρισμένα μεταξύ τους. Σε κάθε περίπτωση, το ένα υποστηρίζει το άλλο. Όταν μιλάω, το χέρι μου κάνει μια κίνηση. Υπάρχει μια βαθιά συγχρονικότητα ανάμεσα σ’ εμένα και στο χέρι μου.

Περπατάς, τρως, πίνεις κι όλα αυτά δείχνουν ότι είσαι σώμα και συνειδητότητα μαζί –ένα οργανικό σύνολο. Δεν μπορείς να βασανίζεις το σώμα και να ανυψώνεις τη συνειδητότητα σου. Το σώμα πρέπει να αγαπιέται. Πρέπει να είστε φίλοι. Είναι το σπίτι σου, πρέπει να το καθαρίζεις από όλα τα σκουπίδια και πρέπει να θυμάσαι ότι βρίσκεται συνεχώς στην υπηρεσία σου, μέρα-νύχτα. Ακόμα κι όταν κοιμάσαι, το σώμα δουλεύει συνεχώς για σένα, μετατρέποντας την τροφή σου σε αίμα, απομακρύνοντας νεκρά κύτταρα από το σώμα, φέρνοντας μέσα στο σώμα καινούργιο οξυγόνο, φρέσκο οξυγόνο. Κι εσύ κοιμάσαι!

Εκείνο κάνει το κάθε τι για την επιβίωσή σου, για τη ζωή σου, αν και εσύ είσαι τόσο αγνώμων, που δεν το έχεις ευχαριστήσει ποτέ. Αντίθετα, οι θρησκείες σε διδάσκουν να το βασανίζεις: «Το σώμα είναι ο εχθρός σου και πρέπει να ελευθερωθείς απ’ αυτό και τις προσκολλήσεις του.»

Γνωρίζω επίσης ότι είσαι κάτι περισσότερο από το σώμα κι ότι δεν υπάρχει λόγος να έχεις καμία προσκόλληση σε αυτό. Η αγάπη όμως δεν είναι προσκόλληση, η συμπόνια δεν είναι προσκόλληση. Η αγάπη και η συμπόνια είναι απολύτως αναγκαίες για το σώμα σου και για τη θρέψει του. Και όσο καλύτερο σώμα έχεις, τόσο μεγαλύτερη είναι η πιθανότητα να αναπτυχθεί η συνειδητότητά σου. Είναι μία οργανική ενότητα.

Ένα εντελώς καινούργιο είδος παιδείας χρειάζεται στον κόσμο, όπου ο καθένας θα εισάγεται στις σιωπές της καρδιάς –μ’ άλλα λόγια στο διαλογισμό–, όπου ο καθένας θα προετοιμάζεται να είναι συμπονετικός με το σώμα του. Επειδή, αν δεν είσαι συμπονετικός με το ίδιο σου το σώμα, δεν μπορείς να είσαι συμπονετικός με κανένα άλλο σώμα. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός και δεν σου έχει κάνει κανένα κακό. Βρίσκεται συνεχώς στην υπηρεσία σου –από τότε που γεννήθηκες– και θα βρίσκεται στην υπηρεσίας σου μέχρι τον θάνατό σου. Θα κάνει όλα όσα θέλεις να κάνεις –ακόμα και το ανέφικτο– και ποτέ δεν θα σου είναι ανυπάκουο.

Είναι ασύλληπτη η δημιουργία ενός τέτοιου μηχανισμού, ο οποίος είναι τόσο υπάκουος και τόσο σοφός. Αν συνειδητοποιήσεις όλες τις λειτουργίες του σώματός σου, θα εκπλαγείς. Ποτέ δεν έχεις σκεφτεί τι κάνει το σώμα σου. Είναι τόσο θαυμαστό, τόσο μυστηριακό! Ποτέ όμως δεν έχεις κοιτάξει μέσα του. Ποτέ δεν ασχολήθηκες με το να εξοικειωθείς με το ίδιο σου το σώμα. Κι ύστερα υποκρίνεσαι πως αγαπάς άλλους ανθρώπους; Δεν μπορείς, επειδή εκείνοι οι άλλοι άνθρωποι σου παρουσιάζονται επίσης ως σώματα.

Το σώμα είναι το μεγαλύτερο μυστήριο σ’ ολόκληρη την ύπαρξη. Αυτό το μυστήριο πρέπει να αγαπηθεί –τα μυστήριά του, οι λειτουργίες του– να εξοικειωθείς απόλυτα μαζί του.

Αν μάθεις τη σοφία του σώματος και το μυστήριο του σώματος, θα έχεις βρει το μυστηριακό μέσα σου. Και μέσα στο μυστήριο του σώματος βρίσκεται η ίδια η λάμψη της συνειδητότητάς σου.

Μόνο από τη στιγμή που έχεις επίγνωση της συνειδητότητάς σου, του είναι σου, μπορείς να έχεις σεβασμό προς τα άλλα ανθρώπινα όντα, προς τα άλλα ζωντανά όντα, επειδή όλα είναι τόσο μυστηριακά, όσο είσαι κι εσύ. Είναι απλώς διαφορετικές εκφράσεις, διαφορετικές εκδηλώσεις, οι οποίες κάνουν τη ζωή πλουσιότερη. Και από τη στιγμή που ο άνθρωπος έχει βρει τη συνειδητότητα μέσα του, έχει βρει το κλειδί για το υπέρτατο.

Κάθε εκπαίδευση που δεν σε διδάσκει να αγαπάς το σώμα σου, που δεν σε διδάσκει να είσαι συμπονετικός με το σώμα σου, που δεν σε διδάσκει πώς να μπαίνεις μέσα στα μυστήρια του, δεν θα είναι σε θέση να σε διδάσκει πώς να μπεις μέσα στην ίδια σου τη συνειδητότητα.

Το σώμα είναι η πόρτα.
Το σώμα είναι το εφαλτήριο.»

Περί βιβλίου:
Τίτλος: Βουτιές στον Ωκεανό της Ζωής
Συγγραφέας: Osho
Εκδόσεις: Ρέμπελ
Σελίδες: 234
ISBN:960-7259-99-8

Σύνδεσμοι: (ανοίγουν σε νέο παράθυρο)
http://en.wikipedia.org/wiki/Osho
http://www.osho.com/

8. «Gay ή Πούστης;» Το ταξίδι προς την αυτογνωσία, ποτέ δε σταματά

Εισαγωγή

Όταν ήμουν μικρός, γύρω στα επτά μου χρόνια (δεν παίρνω κι όρκο), ρώτησα τον πατέρα μου τι σημαίνει η λέξη «πούστης»· μια λέξη που την χρησιμοποιούσαν τα μεγαλύτερα αγόρια όταν βριζόντουσαν αναμεταξύ τους.
Με ενημέρωσε, με αφοπλιστική απλότητα, ότι «πούστης», είναι ο άνδρας που αντί να κάνει σεξ με γυναίκα, το κάνει με άνδρα (μην τρομάζετε, είχε προηγηθεί από πολύ νωρίς μια ενδελεχής σεξουαλική εκπαίδευση από τους γονείς μου κι έτσι δεν τραυματίσθηκε η εύθραυστη παιδική ψυχούλα μου).
«Και είναι κακό αυτό;» ρώτησα το δύσμοιρο αγοράκι.
«Και βέβαια είναί», απάντησε κεραυνοβόλα ο καλός πατέρας, «είναι ανωμαλία· δεν είναι φυσικό πράγμα αυτό. Ο άνδρας πρέπει να πηγαίνει με γυναίκες».
Σ’ αυτή την ηλικία, ό,τι πει ο πατέρας, είναι νόμος, είναι σωστό, είναι δίκαιο –τελεία και παύλα!

*  *  *

Δεν έδωσα ιδιαίτερη σημασία, γιατί εγώ δεν είχα κάνει έρωτα ακόμη με άνδρες· εγώ έκανα απλώς «παιχνίδια» με έναν παιδικό μου φίλο. Ξέρετε: τρίψιμο πάνω απ’ το σλιπάκι· κάτω απ’ το σλιπάκι, χαμουρεματάκια και τα λοιπά, κοινώς, την καταβρίσκαμε!
Σαν όλα τα παιδάκια που ρουφάνε την γνώση σαν σφουγγάρι, άρχισα να χρησιμοποιώ την λέξη με περισσή ευκολία, όταν ήθελα να προσβάλω, να βρίσω κάποιο άλλο αγόρι –έτσι, για να μάθει η παλιοπουστάρα να τα βάζει μαζί μου!

Μεγαλώνοντας έρχεται η συνειδητοποίηση. Για άλλους έρχεται πολύ αργά, για άλλους, σαν εμένα καλή ώρα, πολύ νωρίς. Δεν θα εντρυφήσω πολύ στα προσωπικά μου ερωτικά βιώματα, απλώς θα αναφέρω ότι είχα κάνει ολοκληρωμένο ερωτά με αγόρια πριν πάρω το απολυτήριο του δημοτικού σχολείου (πιστέψετε, δεν το πιστέψετε –χέστηκα!)

Είχα πλέον συνειδητοποιήσει πως ήμουν ένας «πούστης», απ’ αυτούς που έχουν πούτσα, και πάνε με άτομα που έχουν επίσης πούτσα· κι αυτό είναι κακό, είναι αμαρτία, είναι ντροπή!

*  *  *

Κάπου στα δεκατέσσερα μου χρόνια, στο μέσον της εφηβείας, και υπό το βάρος της ενοχής, κατέρρευσα. Κάποιες φήμες στο γυμνάσιο είχαν αρχίσει να κυκλοφορούνε σχετικά με το άτομο μου. Χωρίς να το καταλάβω, βρέθηκα απομονωμένος, αποκομμένος απ’ όλα τα παιδιά του σχολείου. Ποίο υγιές παιδί, δεν νιώθει φρίκη και απόγνωση όταν εκδιώχνετε από την αγέλη; Ήμουν πλέον ένας εξόριστος, και περιέργως, δεν το πάλεψα· τουναντίον, άρχισα να το αποδέχομαι ως κάτι φυσιολογικό.
«Αυτή είναι η μοίρα του πούστη», έλεγα μέσα μου, «κι αυτό μου αξίζει. Είμαι μια ανωμαλία, ένα λάθος, μια αποτυχημένη ύπαρξη· δεν θα τελεσφορήσει ποτέ ο σκοπός μου πάνω στη γη· δεν θα παντρευτώ, δεν θα κάνω παιδιά, δεν θα χαρίσω εγγόνια στους πολυαγαπημένους μου γονείς. Είμαι μια ντροπή γι’ αυτούς. Δεν μου αξίζουν τόσο καλοί γονείς. Είμαι ένα τέρας».

Μεγαλώνοντας, το μόνο που κατάφερα ήταν να στρέψω όλη μου την ενοχή, όλο το μίσος για αυτό που μου συμβαίνει εναντίον μου –γιατί κατάρα είναι αυτό που μου συμβαίνει, δεν υπάρχει αμφιβολία. Ήμουν μια ανωμαλία της φύσης, δεν ανήκα σε αυτόν τον κόσμο. Έτσι πίστευα.

Έβλεπα τους συνομήλικούς μου, να ερωτεύονται, να κρατιούνται χεράκι-χεράκι, να πηγαίνουν κινηματογράφο, να φιλιούνται και να ανταλλάζουν όρκους αγάπης. Ποιος δεν έχει δει τα χιλιάδες μηνύματα σκαλισμένα σε δέντρα, παγκάκια, τείχους και λοιπά, που λένε τα γνωστά: «Μπίλιο και Τάσος = love», σκαλισμένα από ερωτοβολιμένους νεανίες;

Εγώ καθόμουν απλά στην άκρη και παρατηρούσα. Παρατηρούσα τον κόσμο να εξελίσσεται, να κάνει γνωριμίες, να κάνει φιλίες, να κάνει έρωτα. Αγόρια. Όμορφα αγόρια. Πανέμορφα αγόρια. Λατρεμένα αγόρια. Εραστές! Που κάτι έβρισκαν στα κορίτσια και έτρεχαν από πίσω τους. Δεν μπορούσα να καταλάβω –δεν μπορούσα!
«Τι στον πούτσο τις βρίσκουνε και τις κυνηγάνε έτσι;» ρωτούσα τον εαυτό μου με απορία.
Κι όμως, το σύνολο των αγοριών, έτσι έκανε. Έτσι υποτίθεται θα έπρεπε να κάνω κι εγώ. Υπήρξε ένα διάστημα που το καταπίεσα –το καταπίεσα πολύ. Έλεγα στον εαυτό μου πως είναι μια παροδική ανωμαλία.
«Είναι φυσικό στην εφηβεία τα παιδιά να νιώσουν ίσως μια έλξη για το ίδιο φύλο», έλεγαν διάφοροι σεξολόγοι και εκπομπές στην τηλεόραση, «αλλά συνήθως είναι κάτι παροδικό το οποίο θα περάσει», συμπλήρωναν.
Ήλπιζα κι εγώ λοιπόν πως θα περάσει, πως είναι μια παροδική κατάσταση. Πολλές φορές έπεφτα για ύπνο ελπίζοντας πως θα ξυπνήσω την άλλη μέρα, κι ως δια μαγείας θα μου αρέσουν τα κορίτσια –τέλος στην αγορολαγνεία!
Εις μάτην όμως. Κάθε μέρα ξυπνούσα εν μέσω φαντασιώσεων με πρωταγωνιστές όμορφους συμμαθητές, αγόρια από νεανικές σειρές και ταινίες στην τηλεόραση. Εφηβεία γαρ, κι οι ορμόνες είχαν βαρέσει «τιλτ», που λένε.

Το συγγενικό περιβάλλον κάτι υποψιαζότανε. Ερωτήσεις του στυλ: «Πως και δεν βρήκες καμιά κοπέλα ακόμη βρε παιδάκι μου;» σφυροκοπούσαν συνεχώς. Ένιωθα ενοχή. Ντρόπιαζα τους ανθρώπους που αγαπούσα, την οικογένεια μου. Με αγαπούσαν, αλλά αγαπούσαν ένα είδωλο· όχι τον αληθινό τους γιο, αυτόν που γουστάρει αγόρια –τον πούστη γιο.

*  *  *

Επαρχία: Πολύ σκληρό μέρος για να μεγαλώσει ένας ομοφυλόφιλος· πάντα ήταν. Ο χειρότερος εχθρός με βρήκε και θρονιάστηκε μέσα μου χωρίς να το καταλάβω. Η μοναξιά, ο φόβος της μοναξιάς, που είναι αποπνιχτικός και σε δηλητηριάζει σιγά-σιγά, χωρίς να το καταλαβαίνεις. Πνίγεσαι κι απελπίζεσαι. Πόσο πολύ θέλεις να αγαπήσεις και να αγαπηθείς;! Πόσο απελπισμένος νιώθεις; Δακρύζεις συχνά, κλαις στο κρεβάτι σου. Θέλεις απεγνωσμένα την αγάπη. Θέλω απεγνωσμένα την αγάπη!
Η αγάπη των γονιών, των συγγενών, των φίλων δεν σε καλύπτει. Γιατί ξέρεις πως αγαπάνε τον ψεύτικο εαυτό σου, αυτόν που προβάλεις για να κρύψεις τον αληθινό εαυτό σου, που έχει κουρνιάσει σε μια γωνιά με τα χέρια σε αμυντική στάση, έτοιμος να δεχθεί κάποιο γερό ράπισμα ανά πάσα στιγμή.
Σε αγκαλιάζει η μητέρα σου κι εσύ την διώχνεις, γιατί νιώθεις ενοχή· όχι μόνο γιατί είσαι πούστης, αλλά γιατί της λες ψέματα κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Δεν το καταλαβαίνεις τότε, αλλά άθελα σου, καταστρέφεις τον ποιο ιερό δεσμό της ζωής σου· αυτόν με τον άνθρωπο που σε έφερε στην ζωή. Την πληγώνεις, και πληγώνεται. Γιατί ξέρει, υποψιάζεται, όχι εντελώς, αλλά όπως κάθε μάνα που αγαπάει το γέννημα της, ξέρει και νιώθει την θλίψη, ξέρει πως κάτι δεν πάει καλά, πως για σένα η ζωή δεν είναι χαρά, δεν είναι δημιουργία· είναι θλίψη και πόνος.

Αν είσαι υπερβολικά ευαίσθητος, ακολουθεί μία τουλάχιστον απόπειρα: να φύγεις, να ελευθερωθείς, να γυρίσεις πίσω στην δύνη των άστρων, να γίνεις μηδέν, να καταστρέψεις το «εγώ», να γίνεις πρωταρχική ύλη –ικετεύεις, με άφατο πόνο, για μια δεύτερη ευκαιρία!
Εγώ, ευτυχώς απέτυχα και σ’ αυτό· είμαι πολύ χαρούμενος που δεν τα κατάφερα –ζω!

*  *  *

Η ζωή είναι ζωή, δεν έχει κανόνες, δεν έχει επιταγές. Την ζωή απλώς την ζεις και σε πάει εκείνη όπου θέλει. Σε οδηγεί συνέχεια, και θα είσαι σοφός αν μάθεις να διαβάζεις σωστά τα σημάδια.

Γεννήθηκες! Υπάρχει λόγος που γεννήθηκες.

Η απλή εξήγηση, είναι ότι δυο άτομα του αντίθετου φύλου κάνανε έρωτα. Ο άνδρας εισέβαλε στην μήτρα, εκσπερμάτωσε σπόρο ζωής που ενώθηκε με σπόρο ζωής, και γεννήθηκε ζωή.
Η άλλη εξήγηση, είναι ότι η ψυχή σου, είχε βαρεθεί να κόβει βόλτες στο άπειρο. Αδημονούσε να γεννηθεί και να ζήσει άλλη μια φανταστική περιπέτεια. Έκοψε λοιπόν ένα χαρτάκι με αριθμό προτεραιότητας και περίμενε στην ουρά, μέχρι να έρθει η σειρά της και να πάει στο γκισέ να εξυπηρετηθεί. Εκεί, η αρμονία –παντογνώστρια–, κοίταξε τα κατάστιχα της, να δει που υπήρχε διαθέσιμη μήτρα για να γεννηθείς· βρήκε μία, και χωρίς δεύτερη κουβέντα σε έστειλε πακέτο.
Baby under construction: Processing... Please wait...

«Γεννήθηκες λοιπόν μωράκι μου, καλώς όρισες στον κόσμο. Είναι δύο εδώ πέρα που αδημονούν να σε γνωρίσουν», και σε αποθέτουν στην αγκαλιά της μάνας (τυχερές γυναίκες, ευλογημένες γυναίκες· οι άνδρες πάντα θα σας φθονούν για το χάρισμα να γενάτε ανθρώπους).

Το ταξίδι μόλις άρχισε. Θα ακολουθήσουν στιγμές δύσκολες, χαστούκια της ζωής, ραπίσματα της μοίρας. Η ψυχή σου θα σφυρηλατηθεί στο αμόνι της ζωής. Θα πάρει σχήμα, μορφή, υφή· γενικώς θα κατεργασθεί, μέχρι να ολοκληρωθεί και να επιστέψει στο άπειρο, σαφώς πιο αναβαθμισμένη. Εκεί θα ξεκουραστεί, μέχρι που θα βαρεθεί και θα πάει να πάρει σειρά πάλι, για τον επόμενο γύρο.

Συγχαρητήρια! Άπαξ και κατανοήσεις τις παραπάνω τέσσερις παραγράφους, σημαίνει πως μπορείς να ξεκολλήσεις. Παύεις να νιώθεις τύψεις κι ενοχές που δεν μοιάζεις στο σύνολο. Νιώθεις μοναδικός, πολύτιμος, κι γι’ αυτό, άξιος να αγαπήσεις και να αγαπηθείς. Έχεις αποδεχθεί τον εαυτό σου. Είσαι άνδρας που γουστάρει άνδρες –και σ’ όποιον αρέσεις!

Εγώ, ήρθε μια στιγμή στη ζωή μου τα παραπάνω τα κατάλαβα (τουλάχιστον ως έναν βαθμό). Γι’ αυτό βγήκα τσάρκα να σεργιανίσω και να γευθώ λίγες από τις γεύσεις της ζωής.

*  *  *

Κάνεις δειλά-δειλά τα πρώτα σου βήματα και ανοίγεσαι. Ψυχανεμίζεις τους φίλους, τους γνωστούς, μέλη της οικογένειας. Άτομα στα οποία θα κάνεις την αποκάλυψη. Γιατί θες την αλήθεια. Θέλεις να σ’ αγαπάνε, αλλά γι’ αυτό που είσαι πραγματικά, κι όχι γι’ αυτό που οι άλλοι θέλουν να αγαπήσουν επάνω σου.

Κυκλοφορείς πιο άνετα, εκφράζεσαι, ανακαλύπτεις νέο κόσμο. Σου αποκαλύπτεται πως δεν είσαι ο μόνος «περίεργος» που γεννήθηκε αγόρι και του αρέσουν τα αγόρια. Για την ακρίβεια, εκπλήσσεσαι από τον μεγάλο αριθμό τέτοιων ατόμων. Η μοναδικότητα σου σ’ αυτό το πεδίο, πάει περίπατο· χάνει τον δρόμο της επιστροφής και δεν γυρίζει σπίτι ποτέ.

Αφού λοιπόν έκανες το δικό σου, μοναδικό ταξίδι προς την αυτογνωσία και την αυτοαποδοχή, είναι καιρός να σε αποδεχτεί και να σε υποδεχθεί μια νέα κοινωνία, που αλλού ζει υπόγεια και κρυφά, κι αλλού ζει παράλληλα και ενταγμένη στο ευρύτερο πλαίσιο. Έτσι κι εγώ δεν αποτέλεσα εξαίρεση.

Περιχαρείς, ανακαλύπτεις τον κόσμο του διαδικτύου κι μάλιστα πολύ νωρίς, new-age kids γαρ, κι αφήνεσαι στην μαγεία και τους κινδύνους του. Γνωρίζεις ιστοσελίδες, κανάλια συνομιλίας, εντρυφήζεις στον κώδικα του διαδικτίου, αλλά κι σ’ αυτόν της λεγόμενης γκέι κουλτούρας. Έννοιες του διαδικτύου όπως: chat, server, site, register, mirc, κλπ, παίζονται στα δάχτυλα· το ίδιο και γκέι έννοιες όπως: παθητικός, ενεργητικός, μάστερ, κλπ.

Περιέργως, αντί να κάνεις νέες γνωριμίες, όχι απαραίτητα ερωτικής φύσεως, διακρίνεις έναν περίεργο, υποβόσκων ρατσισμό, που πηγάζει από τους γκέι, και χτυπάει τους γκέι. Θα σου πάρει καιρό να βρεις και να κατανοήσεις την αιτία του. Μόλις τον κατανοήσεις, θα πρέπει να διαλέξεις. Θα γίνεις ένας main-stream γκέι, ή θα το παίξεις μοναχικός Frank Sinatra, τραγουδώντας καμαρωτά-καμαρωτά: "I did it my way";

*  *  *

Τι ακριβώς πρεσβεύει όμως η main-stream γκέι σκηνή;

Καταρχάς, για να είσαι ένας καθώς πρέπει γκέι, θα πρέπει να έχεις σώμα μοντέλου γυμναστικής. Θα πρέπει να είσαι ψηλός, γεροδεμένος, ευθυτενής, με όμορφα μπράτσα, στήθος κοτόπουλου, κοιλιακούς φέτες, μάτια γαλανά, μαλλιά ξανθά, βλέμμα αγγέλου που σε προκαλεί να φιλήσεις τα κερασένια χείλη του· να βγάζει όμως και κάτι αντρικό, χωρίς να πέφτουμε όμως στο επίπεδο της βαρβατίλας του κυρ. Σάκη, του νταλικέρη του παρακάτω μαχαλά. Να είναι άτριχος, όχι πολύ, αλλά όχι και αρκούδα.
Φυσικά, το μεγαλύτερο και πιο σημαντικό προσόν είναι ένα ευμέγεθες πέος· πάντα έτοιμο για μάχη, με ωραίο, ροδοκόκκινο κεφαλάκι στην κορυφή, να σε μεθάει με την γλύκα του, αφυπνίζοντας κοιμισμένες παιδικές παρορμήσεις: να το γλύψεις όπως έγλυφές μικρός τα γλειφιτζούρια με την φρουτοσταγόνα στο κέντρο.

Δεύτερον. Θα πρέπει να είναι posh! Θα πρέπει να έχεις τύπο. Αυτό το έχουν λανθασμένα (κατ’ εμέ) μεταφράσει οι γκέι, και το έχουν εκλάβει ως: live as a fashion victim.
Τρέχει σαν την κουλή όλη μέρα από μαγαζί σε μαγαζί να δοκιμάζει ρούχα. Ρούχα φανταχτερά, πολύχρωμα, με στρας και γκλίτερ· πάντα επώνυμα προϊόντα φυσικά, και με τις ανάλογες τιμές. Εσώρουχα, άλλοτε αντρικά, άλλοτε γυναικεία, άλλοτε unisex (μη χέσω!), κι αυτά πάντα επώνυμα. Παπούτσια από γνωστούς οίκους· κάλτσες, ποτέ άσπρες, μα μεταξένιες, σε χρώματα μοβ, ροζ, κίτρινο, γενικώς κάτι σε «Πίπη η Φακιδομύτη». Ακολουθεί το ανάλογο χτένισμα και βάψιμο, να ταιριάζει με το λουκ· επιστρατεύονται τόνοι λακ, κεριού ή ζελέ για να επιτευχθεί το αριστούργημα της υψηλής κομμωτικής. Τέλος, μια πινελιά ακριβού αρώματος. Ο σωστός ο γκέι, δεν μυρίζει ποτέ· ακόμη κι αν ξεφόρτωσε ολόκληρη νταλίκα, με κούτες τίγκα με γούνες, γόβες, και τσάντες κροκόδειλε.

Τρίτον. Οι γνώσεις για τον κόσμο της εφήμερης show-biz και της μόδας. Για να είσαι σωστός Γκέι, θα πρέπει να λατρεύεις περσόνες όπως την Madonna, την Liza Minelli, τον DiCaprio, κτλ. Να γνωρίζεις με λεπτομέρειες γεγονότα από την ζωή τους, όπως, ποιος ήταν ο λατινοαμερικάνος γκόμενος της τάδε, όταν βρισκότανε μεταξύ του τρίτου και τέταρτού glamorous γάμου της. Σε ποια ταινία η δείνα ηθοποιός, υποδύεται μια πόρνη που την ερωτεύεται ο σέξι πρωταγωνιστής και έζησαν αυτοί καλά, κι εμείς χειρότερα, κλαίγοντας με μια κούτα χαρτομάντιλα «Μην-κλαις», στα χέρια μας;
Γνωρίζει ακριβή ημερομηνία για το πότε βγήκε στην μόδα το κοφτό παντελόνι τρουά-κάτρ με απόχρωση τιρκούαζ και πλατινέ εμφάνιση. Θα σε ενημερώσει για τον σχεδιαστή και τις δέκα ποιο συνταρακτικές σχέσεις του με μοντέλα που καθόρισαν την μετέπειτα σταδιοδρομία του· γενικώς θα πρέπει να είναι εξπέρ σε trivial θεματολογία.

Αν πληρείς της παραπάνω προϋποθέσεις, καλωσόρισες στην ευτυχισμένη γκέι κοινότητα της γειτονιάς σου. Θα σε «πάρουν» όλοι με την σειρά, μέχρι να σε «κάψουν» και να περιμένεις κι εσύ, σε μια γωνία με το ποτό στο χέρι, το επόμενο φρέσκο αγοράκι που πατήσει το πόδι του στο γκέι-μπαρ της γειτονιάς.

*  *  *

Τώρα, αν εσύ, είσαι κλασσικό παλικαράκι, λίγο αγύμναστο, με μπάκα και μέτρια τριχοφυΐα στο στέρνο· φοράς τζιν παντελόνι (χωρίς σκισίματα, ραφές και λοιπές πολυτέλειες), απλό πουκαμισάκι, αθλητικά παπούτσια με άσπρες κάλτσες, λευκό σλιπάκι (απ’ αυτά με το φακελάκι μπροστά, για να την τινάζεις χωρίς να το κατεβάζεις) και με αχτένιστα κι άβαφα μαλλιά· δεν γνωρίζεις τίποτα για τον Dior και την Coco Chanel· και πιστεύεις ότι η κολόνια από το σούπερ-μάρκετ είναι μια χαρά για την έξοδο σου, καλά θα κάνεις να μην πατήσεις το πόδι σου στο γκέι-μπαρ της γειτονιάς σου. Τράβα να πηδηχτείς με τον κυρ. Σάκη, τον νταλικέρη του παρακάτω μαχαλά. Πουστάρα, ε πουστάρα!

(Ενημέρωση: Ο Κυρ Σάκης ο νταλικέρης, είναι και γαμώ τα παιδιά. Έχει μια κοιλιά μεγάλη, τρίχα αρκετή, και μια μουστάκλα να! Την έχει μεγαλούτσικη , αλλά αντέχει για ώρες. Έρχεται πάντα πλυμένος και με καθαρό σλιπάκι! Έτσι για να ξέρετε!)

Επίλογος:

Το παραπάνω κείμενο είναι προϊόν προσωπικών εμπειριών και βιωμάτων ανακατεμένα στο μίξερ μαζί με μπόλικη φαντασία και ειρωνεία. Σε μερικά σημεία υπάρχουν υπερβολές για καθαρά χιουμοριστικούς λόγους.

Είναι δικαίωμα του καθενός να αυτόπροσδιορίζεται όπως του αρέσει και τον εκφράζει. Είτε αυτό είναι «γκέι», είτε «ομοφυλόφιλος», είτε «κοπελιά», είτε «πούστης» είτε κάτι άλλο. Απλά καλό θα είναι να κρατάμε την ουσία.
Δεν διαφέρουμε και πολύ από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Έχουμε όλοι τις ιδιαίτερες προτιμήσεις μας και τα γούστα μας. Μας ενώνει μια θεμελιώδη αρχή: Γεννηθήκαμε αγόρια, και γουστάρουμε αγόρια.

Δεν ξέρω για σας, αλλά όπως ανέφερα και στην αρχή του άρθρου:

«Τι είναι ο πούστης μπαμπάκα;»
«Αυτός που είναι άντρας και γαμιέται με άντρες αγόρι μου».
...

ΠΟΥΣΤΑΡΑ ΕΙΜΑΙ!
Τ’ ακούτε;

ΠΟΥΣΤΑΡΑ!!!

7. Βιβλιοκριτική – Βιβλιοπαρουσίαση: «Η Μάγισσα του Πορτομέπλο»

Ο Paulo Coehlo δεν ανήκει στους λατρεμένους μου συγγραφείς, μα σ' αυτούς που σέβομαι. Πολλές φορές πιστεύω πως είναι «αηδιαστικά» αισιόδοξος· από την άλλη όμως, όταν διαβάζω τα βιβλία του, νιώθω πως το να είσαι πολύ αισιόδοξος δεν είναι και τόσο κακό. Σε κάθε του βιβλίο, μαζεύω ψίχουλα από την αισιοδοξία του, την αγάπη του για την ζωή, και κυρίως, για τον σεβασμό στο μοναδικό μονοπάτι της ζωής του καθενός μας (ουσιαστικά, μας μαθαίνει πως όλοι έχουμε το δικό μας μοναδικό μονοπάτι, και μόνο όταν το ακολουθούμε –αγνοώντας τις εκάστοτε επιταγές της κοινωνίας και της οικογένειας–, μπορούμε να γίνουμε πραγματικά ευτυχισμένοι).

«Η Μάγισσα του Πορτομπέλο» μου άρεσε αρκετά σαν βιβλίο (8/10), και όπως πάντα δεν θα πω πολλά, παρά μονάχα θα παραθέσω μερικά κομμάτια από το βιβλίο που μου άρεσαν, και που πιστεύω πως θα αρέσουν και σε εσάς. Αν τυχόν, μιλήσουν στην ψυχή σας, μην διστάσετε να αγοράσετε ή να δανειστείτε το βιβλίο· είναι πολύ καλό.

«Όταν πλένεις πιάτα, προσευχήσου. Ευχαρίστησε για το γεγονός ότι έχεις πιάτα να πλύνεις. Αυτό σημαίνει ότι υπήρξε πάνω τους φαγητό, που έθρεψε κάποιον, που φρόντισε στοργικά έναν ή περισσότερους ανθρώπους –ότι κάποιος το μαγείρεψε, το έβαλε στο τραπέζι. Φαντάσου πόσα εκατομμύρια άνθρωποι δεν έχουν αυτή τη στιγμή τίποτα για να πλύνουν ή κανέναν για να του φτιάξουν φαγητό.

[...]

Η αληθινή παράδοση είναι αυτό: ο δάσκαλος δε λέει ποτέ στο μαθητή τι να κάνει. Είναι απλώς συνταξιδιώτες, που μοιράζονται την ίδια δύσκολη αίσθηση "απορίας" μπροστά στις αντιλήψεις που αλλάζουν ασταμάτητα, στους ορίζοντες που ανοίγουν, στις πόρτες που κλείνουν, στους ποταμούς που φορές-φορές μοιάζουν να μας φράζουν το δρόμο και που στην πραγματικότητα δεν πρέπει να τους διασχίσουμε, αλλά να τους διαπλεύσουμε.
Η διαφορά μεταξύ δασκάλου και μαθητή είναι μόνο μία: ο πρώτος φοβάται κάπως λιγότερο από τον δεύτερο. Έτσι, όταν κάθονται γύρο από το τραπέζι ή τη φωτιά για να μιλήσουν, ο πιο έμπειρος προτείνει: "Γιατί δεν κάνεις αυτό;" Ποτέ δε λέει "Πήγαινε από εκεί και θα φτάσεις εκεί που έχω φτάσει κι εγώ", γιατί ο κάθε δρόμος είναι μοναδικός και κάθε πεπρωμένο προσωπικό.

[...]

Ο σιδεράς έκανε μια μεγάλη παύση, άναψε τσιγάρο και συνέχισε:
"Μερικές φορές ο χάλυβας που φτάνει στα χέρια μου δεν αντέχει αυτή τη διεργασία. Η ζέστη, οι σφυριές και το κρύο νερό τον γεμίζουν ραγίσματα. Ξέρω ότι ποτέ δε θα μεταμορφωθεί σε καλό υνί ή σε άξονα μηχανής. Τότε βάζω απλώς το κομμάτι στο σωρό με τα παλιοσίδερα που είδες στην είσοδο του σιδεράδικου".
Άλλη μια παύση και ο σιδεράς κατέληξε:
"Ξέρω ότι ο Θεός με ρίχνει στη φωτιά των δοκιμασιών. Έχω αποδεχτεί τις σφυριές που μου δίνει η ζωή και κάποιες φορές νιώθω κρύος και αναίσθητος, σαν το νερό που κάνει το χάλυβα να υποφέρει. Όμως το μόνο που ζητάω είναι το εξής: 'Θεέ μου, Μητέρα μου, μην παραιτηθείς μέχρις ότου πάρω τη μορφή που περιμένεις από εμένα. Προσπάθησε με τον τρόπο που θεωρείς καλύτερο, για όσο χρόνο θέλεις. Ποτέ όμως μη με βάλεις στο σωρό με τα παλιοσίδερα των ψυχών'".»

Περί βιβλίου:
Τίτλος: Η Μάγισσα του Πορτομπέλο
Συγγραφέας: Paulo Coelho
Εκδόσεις: Λιβάνη
Σελίδες: 374
ISBN: 978-960-14-1484-3

Σύνδεσμοι: (ανοίγουν σε νέο παράθυρο)
http://www.paulocoelho.com/
http://en.wikipedia.org/wiki/Paulo_Coelho

6. Αφιέρωμα: Πάολα --είναι δύσκολο να είναι θεά!

«[...]
Επειδή το αδοκίμαστο και το απ’ αλλού φερμένο
Δεν τα' αντέχουν οι άνθρωποι κι είναι νωρίς, μ' ακούς
Είναι νωρίς ακόμη μες στον κόσμο αυτόν αγάπη μου

Να μιλώ για σένα και για μένα

-IV-

Είναι νωρίς μες στον κόσμο αυτόν, μ' ακούς
Δεν έχουν εξημερωθεί τα τέρατα, μ' ακούς

[...]»

Τάδε έφη, ο νομπελίστας συγγραφέας Οδυσσέας Ελύτης στο έργο του: «Το Μονόγραμμα», κάτι που η Πάολα διόλου δεν το σεβάστηκε. Για την Πάολα, δεν ήταν νωρίς· τουναντίον, ήταν πάντα αργά, και τα τέρατα, ανέλαβε να τα εξημερώσει η ίδια!

Η Πάολα, δεν είναι ιδιαίτερα γνωστή στις μέρες μας· ούτε καν στους γκέι κύκλους. Την δεκαετία του ογδόντα και στα μέσα δεκαετίας ενενήντα όμως, την γνώριζαν οι περισσότεροι (κι ας υποκρίνονταν το αντίθετο). Ήταν η γυναίκα με τα μεγαλύτερα «αρχίδια» από πολλούς, κατ ευφημισμόν, άνδρες. Είναι από τις πρώτες τραβεστί, που αντί να κρύβονται πίσω από το δάχτυλο τους, διαδήλωναν με περηφάνια την διαφορετικότητα τους –και το σημαντικότερο: το δικαίωμα να είναι ορατές!

Είναι αυτή, που μέχρι σήμερα διεκδικεί το αυτονόητο: την επίτευξη μιας πραγματικά, ακομπλεξάριστης κοινωνίας, στην οποία το μόνο που μετράει είναι να είσαι –ή να νιώθεις– ένα ολοκληρωμένο άτομο· ασχέτως αν είσαι αγόρι ή κορίτσι, ομοφυλόφιλος ή αμφιφυλόφιλος, εγχειρισμένος (με συγχωρείτε, διορθωμένος), ή μη.

Είναι αυτή, που με τα χρήματα που έβγαζε με το «κορμί» της, εξέδιδε το περιοδικό «Κράξιμο», όπου έκραζε με περηφάνια στο πρώτο τεύχος, τα εξής λόγια:

«Εγώ, η πόρνη... “Εκδίδομαι κάθε βράδυ στη Συγγρού... Εμείς οι τραβεστί δεν διαφέρουμε σε τίποτα απ’ όλους εσάς σ’ αυτό το θέατρο-μπουρδέλο που λέγεται κοινωνία... Εμείς οι πόρνες-τραβεστί διατηρούμε το καλό σας όνομα... Εγώ η πόρνη δεν διαφέρω σε τίποτα απ’ τον οποιοδήποτε εργαζόμενο... Βέβαια, η κοινωνία απορρίπτει τη δική μου πορνεία, ενώ χειροκροτεί τη δική σας... Αποφάσισα, λοιπόν, τώρα να εκδοθώ και σε εφημερίδα.. την ονόμασα “Κράξιμο”, επειδή το κράξιμο μας ακολουθεί (τους ομοφυλόφιλους που δεν κρύβονται) από τη στιγμή που θυμόμαστε τον εαυτό μας... Η εφημερίδα δεν έχει σχέση με κανένα απ’ τα γνωστά μέχρι τώρα κινήματα απελευθέρωσης. Ξεκινά από εμένα και μια μικρή παρέα φίλων”. – ΠΑΟΛΑ»

Η Πάολα, εκτός από το να «κράζει» για το αυτονόητο, εξωτερίκευε και την ψυχή της, άφοβα και με τσαμπουκά, σε καιρούς που αυτό κόστιζε ακριβά και δεν ήταν «in» όπως είναι σήμερα. Σε μια εξαιρετική συλλογή με ποιήματα που ονομάζεται «Σαλτάρισμα», η Πάολα καταθέτει στην κοινωνία, εκτός απ’ το κορμί της, κάτι από την ψυχή της. Παρακάτω, εναποθέτω από την συλλογή, πέντε αγαπημένα μου ποιήματα, που θεωρώ καθήκον μου να μοιραστώ μαζί σας. Να μην χαθούν στη λήθη· γιατί αξίζουν να μείνουν ανάμεσα μας.

ΣΑΛΤΑΡΙΣΜΑ (Ποιήματα, συλλογή)

—Σκιές—

’Από απλησίαστες για μένα γειτονίες
σκιές κατεβαίνουν
αγόρια εραστές
μεγαλωμένα μ’ επίθεση και πόθο
Σκιές με όνειρα απραγματοποίητα
με μάτια που με τρομάζουν
γεμάτα ψέμα κι αυθορμητισμό
’Απ’ το μυαλό τους ξεπηδάνε
μηχανές λαμπερές
γκόμενες ξεσκισμένες
και μοναξιές θανάσιμες
Σκιές που πλαγιάζω μαζί τους
που με ποθούν
μόνο εκείνη τη στιγμή
μεσ’ από μύθους κάγκελα
κι από σαλταρισμένες εμπειρίες
Μοναχικές σκιές
που πεθαίνουν στα εικοσιπέντε τους

’Από απλησίαστες για μένα γειτονιές
σκιές κατεβαίνουν.

—Με καλούσε—

Τις νύχτες έστηνα οδοφράγματα στον εαυτό μου
πάλευα με την υπερηφάνεια μου
το μαχαίρι λαμποκοπούσε στο σκοτάδι
με καλούσε
φοβόμουν αλλά πήγα
Κι από τα μάτια των παιδιών
Τα όμορφα κορμιά –κορμιά φασιστικά–
παγιδεύτηκα
νικήθηκα από το μοναδικό τους όπλο
που το προσκυνάς
την ώρα της μάχης με την ηδονή
τη στιγμή που το σπέρμα του
ξερνάει την αδιαφορία του
για την κραυγή σου.

—Ενοχή—

Τα μάτια δραπετεύουν όταν τα κοιτάς
δραπετεύουν ερωτικά
κρυμμένα στην ενοχή
Βάλε το μαχαίρι
πάλι στη ζώνη σου, αγόρι μου
δεν το φοβάμαι
στη θέση του βάλε τα χείλι σου
έτσι θα καταφέρεις
να με πηδήξεις πιο επικίνδυνα.

—Κι έσκυψα—

Σε βρήκα φορώντας τη μάσκα της πόρνης
μου έδωσες το χέρι σου
σου έδωσα το δικό μου –που έτρεμε–
ίσως να είναι αυτός, είπα.
Ήπιαμε το μίλκ σέικ
παρέα με κάτι πλαστικά λουλούδια κι αόρατους ανθρώπους
εσύ κάτι σιγοτραγουδούσες
μία και μισή στο σπίτι
περίμενα να μου πεις αυτό που δε φοβόμουν
και συ έβγαλες την εξουσία σου από το φερμουάρ
κι έσκυψα

Τέλειωσες
κράτησα το σπέρμα σου
και το ’φτυσα στο πρόσωπό σου
για να μην πάει χαμένο.

—Θα κλαίμε—

Θα ’ρθει η στιγμή
που δε θα μπορούμε να κλάψουμε
για κανέναν που αγαπήσαμε
Γιατί δεν υπήρξε
θα κλαίμε μόνο για το τι μπορούσαμε να κάνουμε
και τι δεν κάναμε
για να μην έρθει η στιγμή.

Περί βιβλίου:
Τίτλος: Σαλτάρισμα
Συγγραφέας: Πάολα
Εκδόσεις: Σιγαρέτα
Σελίδες: 37
ISBN: --

Σύνδεσμοι: (ανοίγουν σε νέο παράθυρο)
http://clubs.pathfinder.gr/transsexoyal
http://www.geocities.com/kraximo/kraximo/contkraximo.htm