90. Ο Αναρχικός Τραπεζίτης

Ο Αναρχικός Τραπεζίτης
(βιβλιοπαρουσίαση)

Παραθέτω παρακάτω μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο του Πεσσόα, «Ο Αναρχικός Τραπεζίτης», τα οποία μου κέντρισαν το ενδιαφέρον, και που πιστεύω πως αποτελούν τροφή για σκέψη. Πραγματικά πιστεύω πως αξίζει να διαβάσει κάποιος το βιβλίο, μιάς κι’ ο συγγραφέας θέτει το ζήτημα της αναρχικής σκέψης σε μία εντελώς δική του κλίμακα. Ανατρεπτικό, και πολύ ενδιαφέρον.

[ Πηγή εικόνας ]

[...]

Και τί σημαίνει στην πραγματικότητα μάχομαι; Μάχομαι σημαίνει να πολεμάς, τουλάχιστόν να κάνεις έναν πόλεμο. Πώς γίνεται πόλεμος ενάντια στα κοινωνικά επινοήματα; Και πριν να προχωρήσω, πώς γίνεται ο πόλεμος; Πώς νικάται ο εχθρός σε οποιονδήποτε πόλεμο;

Με δυό δυνατούς τρόπους: ή σκοτώνοντάς τον, δηλαδή, καταστρέφοντάς τον, ή αιχμαλωτίζοντάς τον, δηλαδή, υποδουλώνοντάς τον, καταδικάζοντάς τον στην αδράνεια. Εγώ [ο αφηγητής, Αναρχικός Τραπεζίτης] δεν μπορούσα να καταστρέψω κοινωνικά επινοήματα. Μόνο η κοινωνική επανάσταση θα μπορούσε να τα καταστρέψει. Τα κοινωνικά επινοήματα ήταν ετοιμόρροπα, κρέμονταν από μιά κλωστή· αλλά θα τα κατέστρεφε μόνο ο ερχομός της ελεύθερης κοινωνίας κι’ η οριστική κατάπτωση της αστικής κοινωνίας. Το περισσότερο που μπορούσα εγώ να κάνω προς αυτή την κατεύθυνση ήταν να καταστρέψω –να καταστρέψω με την φυσική έννοια του σκοτώνω– κάποιο μέλος των αντιπροσωπευτικών τάξεων της αστικής κοινωνίας.

Μελέτησα την περίπτωση και κατάλαβα πως ήταν βλακεία... Υπέθεσε εσύ ότι εγώ σκότωνα ένα ή δύο, ή μιά δωδεκάδα εκπροσώπους της τυραννίας των κοινωνικών ψευδών... Ποιό θα ήταν το αποτέλεσμα; Τα κοινωνικά επινοήματα θα αποδυναμώνονταν γι’ αυτό; Όχι. Τα κοινωνικά επινοήματα δεν είναι σαν μία πολιτική κατάσταση που μπορεί να εξαρτάται από ένα μικρό αριθμό ανθρώπων, σε ορισμένες περιπτώσεις από ένα μόνο άνθρωπο.

Το κακό των κοινωνικών επινοημάτων είναι αυτά τα ίδια στο σύνολό τους, και όχι τα άτομα που τα εκπροσωπούν, που δεν είναι παρά απλά οι εκπρόσωποί τους. Από την άλλη μεριά, μιά κοινωνικής τάξης δολοφονική απόπειρα προκαλεί πάντα μία αντίδραση. Όχι μόνο τα πάντα παραμένουν όπως ήταν, αλλά τις περισσότερες φορές γίνονται χειρότερα. Φαντάσου, άλλωστε, όπως είναι φυσικό, ότι με συλλαμβάνουν, με συλλαμβάνουν και τελειώνουν μαζί μου, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Σε τί θα οδηγούσε αυτό; Αν μ’ εξουδετέρωναν, ακόμη κι’ αν δεν με σκότωναν, αλλά μ’ έριχναν στην φυλακή ή μ’ έστελναν εξορία, η υπόθεση της αναρχίας θα έχανε ένα στοιχείο του αγώνα, κι’ οι δώδεκα καπιταλιστές σωριασμένοι από εμένα δεν θα ήσαν παρά δώδεκα συστατικά στοιχεία που η αστική κοινωνία θα είχε χάσει, γιατί τα συστατικά στοιχεία της αστικής κοινωνία δεν είναι στοιχεία του αγώνα, αλλά στοιχεία καθαρά παθητικά, αφού ο «αγώνας» εδράζεται όχι στα μέλη της αστικής κοινωνίας, αλλά στο σύνολο των κοινωνικών επινοημάτων [που επιβάλουν τις ταξικές ανισότητες] στα οποία αυτή η κοινωνία βασίζεται.

Τα κοινωνικά επινοήματα δεν είναι άνθρωποι τους οποίους μπορεί να πυροβολήσουν... Με καταλαβαίνεις, δεν είναι έτσι;

Εγώ δεν ήμουν κάποιος στρατιώτης που ενός στρατού που σκοτώνει δώδεκα στρατιώτες του εχθρικού στρατού, αλλά ένας στρατιώτης που σκοτώνει δώδεκα αμάχους του έθνους του εχθρικού στρατού. Πρόκειται για ηλίθιο φόνο, για τον απλούστατο λόγο πως έτσι δεν εξολοθρεύεται κανένας μαχητής...

Δεν θα ήταν δυνατόν ούτε να σκεφθώ να καταστρέψω ολοκληρωτικά ή εν μέρει τα κοινωνικά επινοήματα. Έπρεπε να τα καθυποτάξω, να τα νικήσω υποτάσσοντας τα, να τα καταδικάσω σε αδράνεια.

[...]

Εγώ δεν την άσκησα [την τυραννία, λέει ο Τραπεζίτης]. Η τυραννία ανήκει στα κοινωνικά επινοήματα και όχι στους ανθρώπους που τα ενσαρκώνουν.

Εκείνοι είναι, για να το πώ έτσι, τα μέσα που χρησιμοποιούν τα κοινωνικά ψεύδη για να τυραννήσουν, όπως το μαχαίρι είναι το μέσο που χρησιμοποιεί ο δολοφόνος. Δεν πιστεύω ότι εσύ θεωρείς ότι καταργώντας τα μαχαίρια τελειώνουμε με τους δολοφόνους...

Κοίτα... Μπορείς να καταστρέψεις όλους τους καπιταλιστές του κόσμου, αλλά αν δεν καταστρέψεις το κεφάλαιο, ήδη σε άλλα χέρια, θα συνεχίσει, μέσα απ’ αυτά, την τυραννία του. Κατέστρεψε λοιπόν, όχι τους καπιταλιστές, αλλά το κεφάλαιο Πόσοι καπιταλιστές μένουν;...

[...]

[ Πηγή εικόνας ]

[...]

Ας αρχίσουμε από το «άμεσα προσεχές». Αυτό που επιθυμούμε είναι το καλό της ανθρωπότητας με έμπρακτη ελευθερία, αυτό που επιθυμούμε είναι να δουλέψουμε να εγκαθιδρύσουμε το σύστημα που θα φέρει αυτό το καλό [εννοεί την Αναρχία]. Μέχρις εδώ η υπόθεση είναι στο χέρι μας. Αυτό που δεν είναι στο χέρι μας, και που εξαρτάται από τους φυσικούς νόμους, είναι να καθορίσουμε την ώρα κατά την οποία θα πρέπει αυτός ο στόχος να πραγματοποιηθεί. Έτσι εκείνο που οφείλουμε να εξετάσουμε τώρα είναι η βιωσιμότητα του αναρχικού συστήματος.

Ας αρχίσουμε από τον ορισμό του τι είναι «βιωσιμότητα». Στην περίπτωση του αναρχισμού, δεν φτάνει να σκεφτείς, είναι σαφές, την βιωσιμότητά του στον καιρό μας με τις σημερινές χρήσεις και τρόπους –τρόπους να δράσεις, να αισθανθείς και να σκεφτείς–, προϊόντα όλα αυτά του συστήματος της μπουρζουαρίας. Αυτό θα ισοδυναμούσε με το να αναρωτηθείς, αν ο αναρχισμός είναι βιώσιμος στο σύστημα της μπουρζουαρίας.

Το ζητούμενα είναι να γνωρίζεις αν ο αναρχισμός δεν είναι αντίθετος στην ανθρώπινη φύση. Αν δεν είναι αντίθετος, είναι βιώσιμος. Αν είναι βιώσιμος, κάποια ημέρα, αν εργαζόμαστε επίμονα γι’ αυτό, θα πραγματοποιηθεί.

Η ανθρώπινη φύση αποτελείται από δύο στοιχεία: Τα φυσικά ένστικτα, όπως αυτό της αυτοσυντήρησης και το σεξουαλικό, και τα κοινωνικά ένστικτα, που μπορούν να συνοψιστούν ως εξής: Να απολαμβάνεις, με την συντροφιά των άλλων ανθρώπων, μία κοινή φιλοδοξία.

Το να απολαμβάνει με την συντροφιά των άλλων ανθρώπων μία κοινή φιλοδοξία είναι –όπως ξέρεις– η βάση του θρησκευτικού συναισθήματος, το ίδιο το θρησκευτικό συναίσθημα. Και το θρησκευτικό συναίσθημα είναι –αν χρησιμοποιούμε τον όρο, προφανώς, με την ευρεία έννοια– το πλέον υψηλό ανθρώπινο συναίσθημα, το συναίσθημα της αδελφοσύνης σε ένα κοινό ιδανικό.

Όταν οι άνθρωποι είναι πεπεισμένοι ότι η ελευθερία είναι το ανώτερο αγαθό, και ότι μόνο με την ελευθερία μπορούμε να είμαστε ίσοι και ν’ αγαπιόμαστε σαν αδέλφια, γιατί έτσι θα είμαστε, τότε μόνο το αναρχικό ιδανικό θα έχει φτάσει το θρησκευτικό πεδίο. Τώρα λοιπόν, όταν ένα ιδανικό ή μια φιλοδοξία φτάσει το θρησκευτικό πεδίο, αναπόφευκτα θριαμβεύει, όπως το αποδεικνύει η ιστορία όλων των θρησκειών· κι’ αναπόφευκτα θριαμβεύει, γιατί εναρμονίζεται μ’ αυτό που είναι, συγχρόνως, το υψηλότερο, το βαθύτερο, το ανθρωπινότερο και το αγνότερο από τα ανθρώπινα συναισθήματα —γιατί εναρμονίζεται, συνολικά, με την ίδια την ανθρωπότητα, με ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Μήπως πρέπει να φοβόμαστε ότι αυτή η πεποίθηση δεν αποκτάται, ούτε βαθμιαία, από όλους τους ανθρώπους; Γιατί;

Αυτό το ίδιο το καπιταλιστικό σύστημα, που είναι ήδη ατομικό, διακηρύσσει την χρησιμότητα και την ομορφιά της ελευθερίας και σαν καταπιεστής που επίσης είναι, διακηρύσσει την ανάγκη της και την ανάγκη του τέλους των αδικιών που την καταπιέζουν.

Θα πάρει πολύ καιρό για τους ανθρώπους ν’ αποκτήσουν αυτήν την πεποίθηση; Αναμφίβολα. Αλλά, καθώς η πεποίθηση εναρμονίζεται με την ίδια την ανθρώπινη φύση, είναι πιθανό να την αποκτήσουν· όπως εναρμονίζεται με το θρησκευτικό ένστικτο, που διερμηνεύει την φιλοδοξία σε δράση, είναι πιθανό να επιβληθεί· όπως διεγείρεται, θετικά κι’ αρνητικά, από το κοινωνικό καθεστώς όπου ζούμε, πρέπει να τροφοδοτηθεί και να εδραιωθεί. Και καθώς εναρμονίζεται επίσης με την βασική ανθρώπινη φύση, αν και δεν περιορίζει κανένα ένστικτο, και με την ανώτερη ανθρώπινη φύση, που ήδη βοηθά με το θρησκευτικό της συναίσθημα, ο αναρχισμός είναι εντελώς βιώσιμος.

[...]

[ Πηγή εικόνας ]

[...]

—Εσείς είπατε [ο συνομιλητής απευθυνόμενος στον Αναρχικό Τραπεζίτη] ότι όταν μία κοινωνική φιλοδοξία φτάνει στο θρησκευτικό πεδίο θριαμβεύει αναπόφευκτα, κι αναφερθήκατε στην ιστορία όλων των θρησκειών. Δέχομαι την επιχειρηματολογία σας, αλλά θα ήθελα να μου αποδείξετε το εξής: αυτές οι θρησκείες, μετά τον θρίαμβό τους, επέβαλαν πραγματικά, διατήρησαν πραγματικά την φιλοδοξία που τις συγκρότησε;

Σκεφτείτε τον χριστιανισμό. Έφτασε στο θρησκευτικό πεδίο, θριάμβευσε, είναι βέβαιο. Αλλά πραγματοποιήθηκε με έναν χριστιανικό τρόπο; Ο χριστιανικός πολιτισμός συντάχτηκε ή διέπεται από τις χριστιανικές αρχές; Η ειρήνη, η αγάπη μεταξύ των ανθρώπων, η φιλανθρωπία, η αγνότητα –όλα αυτά που είναι μέρος του χριστιανισμού– νομίζεται ότι υπήρξαν βασικά στην ζωή του χριστιανικού πολιτισμού;

—Όχι [απαντάει ο τραπεζίτης]. Και φοβάμαι ότι εκείνο που εσύ θέλεις να πεις είναι ότι ο αναρχισμός έφτασε στο θρησκευτικό πεδίο, και γι’ αυτό πραγματοποιούμενος αθέτησε την πραγματοποίηση των αρχών και των φιλοδοξιών, ακριβώς όπως τις αθέτησε ο χριστιανισμός.

—Έτσι είναι.

—Άλλα, φίλε μου, ο χριστιανισμός αθέτησε τις φιλοδοξίες του γιατί είναι μία αντι-φυσική θρησκεία —αντι-φυσική, γιατί είναι εναντίον σχεδόν όλων των ανθρώπινων ενστίκτων, και αντι-φυσική γιατί είναι υπερφυσική.

Και το υπερφυσικό, είναι αντι-φυσικό με δύο τρόπους: γιατί είναι υπερφυσικό και γιατί, σύμφωνα με το υπερφυσικό, που είναι αόρατο κι’ ανεξήγητο, είναι αδύνατο να αποκτήσεις την πίστη και την συμφωνία όλων των ανθρώπων. Δεν σου φαίνεται πιο εύκολο ότι οι δυό μας συμπίπτουμε στο ότι αυτό το κονιάκ [που πίνουνε] είναι καλό, αφού μπορούμε και το δοκιμάζουμε, απ’ ό,τι η ιδέα που ο καθένας μας έχεις για τον Γάλλο που το έφτιαξε;

Μετά είναι πολύ πιο εύκολο, πολύ πιο φυσικό να πετύχεις ώστε οι άνθρωποι να φιλοδοξούν την ελευθερία, αφού ήδη γνωρίζουν τι σημαίνει, παρά ένα Θεό για τον οποίο δεν μπορούν να έχουν, αληθινά, την παραμικρή ιδέα.

Για τα υπόλοιπα, αν μνημόνευσα το ιστορικό γεγονός ότι μιά φιλοδοξία θριαμβεύει αναπόφευκτα όταν φτάνει το θρησκευτικό πεδίο, το έκανα για να δοκιμάσω την βιωσιμότητα του αναρχισμού όταν φτάνει σ’ αυτό το πεδίο. Δεν συνέκρινα τον αναρχισμό με καμία θρησκεία, δεν μπορούσα να το κάνω.

Ο αναρχισμός, είναι η φυσική α-θρησκεία, βαλμένη από την Φύση στην καρδιά των ανθρώπων. Χρησιμοποιώ θρησκευτικές φράσεις, όπως μπορείς να διαπιστώσεις, αλλά τους δίνω μίαν αρνητική έννοια. Έτσι είναι σαν να ήταν όλα αχούρι.

[...]

«Ο Αναρχικός Τραπεζίτης (και πέντε διάλογοι για την τυραννία)»
Συγγραφέας: Φερνάντο Πεσσόα
Εκδόσεις: Παρουσία
ISBN: 978-6652-13-4
Αρ. σελίδων: 123

—ΤΕΛΟΣ—

Όποιος θέλει, μπορεί να αφήσει το σχόλιό του· με σεβασμό στον εαυτό του και στον συνάνθρωπό του. Σας ευχαριστώ που διαβάσατε το κείμενό μου.

89. Αυτοπρόσωπη Ιδιοκτησία;...

Αυτοπρόσωπη Ιδιοκτησία;

Διάβασα πρόσφατα στο διαδίκτυο για μία περίεργη υπόθεση με το όνομα: «Operation Spanner» που συνέβη το 1987 στην Μεγάλη Βρετανία. Η υπόθεση ξεκίνησε όταν έφτασαν στα χέρια της αστυνομίας κάποιες φωτογραφίες που απεικόνιζαν ανθρώπους δεμένους και πολύ άγρια κακοποιημένους. Δεδομένης της αγριότητας των σκηνών, η αστυνομία τις εξέλαβε ως πειστήρια εγκλημάτων που μπορεί και να είχαν καταλήξει σε φόνους. Αμέσως διεξήγαγε μία διεξοδική και μεγάλη έρευνα που κατέληξε σε συλλήψεις ατόμων, μεταξύ των οποίων και αυτών που εικονίζονταν στις φωτογραφίες ως άγρια κακοποιημένων θυτών (και εν δυνάμει νεκρών).

Οι εξηγήσεις ήταν –σχετικά– απλές. Τα φερόμενα «θύματα» τα οποία είχαν κακοποιηθεί, ήταν στην πραγματικότητα ομοφυλόφιλα άτομα με μαζοχιστικές τάσεις, που με την συναίνεσή τους είχαν «παραδοθεί» στα χέρια των ερωτικών (και συνάμα σαδιστών) συντρόφων τους, οι οποίοι έκαναν αυτό που οι μαζοχιστές ήθελαν κι’ απολάμβαναν· την κακοποίησή τους.

Για όσους δεν γνωρίζουν, οι «μαζοχιστές» απολαμβάνουν την σωματική και λεκτική κακοποίησή τους, πολύ συχνά αντλώντας και σεξουαλική απόλαυση από την διαδικασία, ενώ το αντίθετο τους, οι «σαδιστές», απολαμβάνουν να κακοποιούν σωματικά και λεκτικά άλλα άτομα, αντλώντας κι’ αυτοί, ενίοτε, σεξουαλική απόλαυση. Μάλιστα, σύγχρονες έρευνες αποδεικνύουν πως αυτή η, όχι μόνο σεξουαλική, παρέκκλιση, δεν είναι τόσο σπάνια όσο νομίζουμε. Περίπου ένας στους τρεις ανθρώπους ανήκει στην κατηγορία είτε του σαδιστή, είτε του μαζοχιστή.

[ Πηγή εικόνας ]

Λογικά το θέμα θα έπρεπε να σταματήσει εκεί και οι συλληφθέντες να αφεθούν ελεύθεροι. Δεν συνέβη όμως έτσι. Το δικαστήριο δεν δέχτηκε την αιτιολογία της «εθελούσιας-συναινετικής κακοποίησης» των θυμάτων, θεωρώντας πως δεν έχουν το δικαίωμα να υποβάλουν τους εαυτούς τους σε συνθήκες ή καταστάσεις που μπορεί να επιφέρουν από σοβαρές σωματικές βλάβες μέχρι και (ίσως;) τον θάνατο. Παραπέμφθηκαν κανονικά σε δίκη, τόσο οι θύτες όσο και τα θύματα· σαδιστές και μαζοχιστές. Με εφέσεις επί εφέσεων, το 1993 (μετά από σχεδόν έξι χρόνια), το θέμα έφτασε στην Βουλή των Λόρδων. Η βουλή απέπεμψέ την υπόθεση με την εξής ανακοίνωση:

«In principle there is a difference between violence which is incidental and violence which is inflicted for the indulgence of cruelty. The violence of sadomasochistic encounters involves the indulgence of cruelty by sadists and the degradation of victims. Such violence is injurious to the participants and unpredictably dangerous. I am not prepared to invent a defence of consent for sadomasochistic encounters which breed and glorify cruelty [...]. Society is entitled and bound to protect itself against a cult of violence. Pleasure derived from the infliction of pain is an evil thing. Cruelty is uncivilized.»

Μετάφραση με βάση το νόημα και όχι λέξη επί λέξη (ζητώ συγνώμη απ’ όσους γνωρίζουν καλά αγγλικά και με βρίζουν για την κακή ποιότητα της μετάφρασης). Μέσα στις αγκύλες περικλείω νοήματα ή/και λέξεις για την κατανόηση του κειμένου που δεν υπάρχουν μέσα στο αυθεντικό απόσπασμα:

«Επί της αρχής, υπάρχει μία διαφορά μεταξύ της βίας η οποία είναι τυχαία και της βίας που επιβάλλεται για την ικανοποίηση [του αισθήματος;] της στυγνότητας. Η βία των συμμετεχόντων σε σαδομαζοχιστικές πρακτικές, περιλαμβάνει την ικανοποίηση της στυγνότητας των σαδιστών και την υποβάθμιση των θυμάτων. Τέτοιου είδους βία είναι επιβλαβής για τους συμμετέχοντες και απρόβλεπτα επικίνδυνη. Δεν είμαι έτοιμος να εφεύρω μιά άμυνα συγκατάθεσης [με την νομική έννοια της άμυνας] για άτομα που συμμετέχουν σε σαδομαζοχιστικές πρακτικές, οι οποίες θρέφουν και δοξάζουν την [πρακτική της σκληρότητας] στυγνότητα [...]. Η κοινωνία είναι επιφορτισμένη και δεσμευμένη να προστατεύει τον εαυτό της ενάντια σε μιά λατρεία/μόδα στυγνότητας [σκληρότητας]. Η απόλαυση που απορρέει από την επιβολή πόνου είναι κάτι κακό. Η στυγνότητα [ή σκληρότητα] είναι απολίτιστη.»

Αυτό το θέμα πήρε διστάσεις και στο εξωτερικό, και επηρέασε την γενικότερη νομολογική κοινότητα της Ευρώπης, που εργάζεται για την θεσμοθέτηση πανευρωπαϊκών ντιρεκτίβων σχετικά με θέματα νομολογίας και δικαίου. Μάλιστα, το 1997, η κοινότητα δεν μπόρεσε να καταλήξει τελεσίδικα στο θέμα της «συναίνεσης» όσον άφορα την νομολογία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Ειπώθηκαν τα εξής:

«Whilst a person has a general right of free will, a state may as a matter of public policy restrict that in certain cases, for example for the general public good and for the protection of morals. The present case was judged by the European Court to have fallen within the sovereign scope of the UK Government's right to determine its legality, and human rights legislation would not overrule this.»

Μετάφραση με βάση το νόημα και όχι λέξη επί λέξη (ζητώ συγνώμη απ’ όσους γνωρίζουν καλά αγγλικά και με βρίζουν για την κακή ποιότητα της μετάφρασης). Μέσα στις αγκύλες περικλείω νοήματα ή/και λέξεις για την κατανόηση του κειμένου που δεν υπάρχουν μέσα στο αυθεντικό απόσπασμα:

«Ενώ ένα άτομο έχει γενικώς το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης, ένα κράτος, μπορεί για κάποιο ζήτημα δημόσιας πολιτικής να το περιορίσει [το δικαίωμα της ελεύθερης βούλησης] σε συγκεκριμένες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα για το κοινό συμφέρον και την προστασία των ηθικών αξιών [της κοινωνίας]. Η συγκεκριμένη περίπτωση [εννοεί την προαναφερθείσα υπόθεση της Μεγάλης Βρετανίας] κρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο πως υπόκειται στο πλαίσιο των κυριαρχικών δικαιωμάτων της κυβέρνησης του Ηνωμένου Βασιλείου να καθορίσει την νομιμότητα [της όλης δικαστικής υπόθεσης], και η νομοθεσία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων να μην την ανατρέψει [την όποια απόφαση λάβει το δικαστήριο δηλαδη].»

Το θέμα αυτό δεν έχει λήξει και συνεχίζει να ταλανίζει το νομοθετικό σύστημα της Μεγάλης Βρετανίας, αλλά και της Ευρώπης γενικότερα (δεν έχω ιδέα για το τί συμβαίνει στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού ή και σε άλλες χώρες).

Μάλιστα, στην Μεγάλη Βρετανία, έχει δημιουργηθεί ένας πολυπληθής και ισχυρός οργανισμός με την επωνυμία: «The Spanner Trust» η οποία μάχεται για το δικαίωμα του πολίτη να υποβάλει τον εαυτό του, κοινή συναινέσει, σε σαδομαζοχιστικές πρακτικές, χωρίς να φοβάται πιθανή δίωξή του από το ποινικό σύστημα της χώρας.

Ταυτόχρονα, στην νομοθετική αρχή της Μεγάλης Βρετανίας, ερίζουν ακόμη για το εάν θα πρέπει οι πράξεις αυτές –του σαδομαζοχισμού– να συμπεριληφθούν στην λίστα των κολάσιμων παραβιάσεων του νόμου και να επιφέρουν ή όχι κάποια δίωξη ή/και τιμωρία των ατόμων που καταπιάνονται με τέτοιες πρακτικές.

Η συζήτηση συνεχίζεται ως και σήμερα, με τελευταία αναθεώρηση το 2009 όπου, προς το παρόν, η συμμετοχή σε σαδομαζοχιστικές πρακτικές υπόκειται στο γενικότερο πλαίσιο του νόμου περί «σκληρής πορνογραφίας» στην οποία είναι εύκολο να υποπέσει κανείς και να υποστεί νομικές συνέπειες.

Εδώ τελειώνει η «σύντομη(;)» παρουσίαση του ιστορικού πλαισίου της υπόθεσης που πυροδότησε την γενικότερη συζήτηση στους νομικούς, και όχι μόνο, κύκλους.

[ Πηγή εικόνας ]

Το μέγα ερώτημα προκύπτει είναι: «Κατά πόσον είναι ένα άτομο ελεύθερο να υποβάλει τον εαυτό του, με την χρήση του δικαιώματος της ελευθερίας της βούλησης, σε πρακτικές που είναι εν δυνάμει επιβλαβείς για την σωματική ή/και ψυχική υγεία του;» Το ερώτημα δεν είναι μόνο στα θέματα ταμπού, όπως στο σεξ, άλλα περικλείει και άλλες πρακτικές πιο καθημερινές όπως τη διατροφή, το κάπνισμα, τις σεξουαλικές συνήθειες ή ακόμη και την ελευθερία της πληροφορίας. Παραθέτω μερικά παραδείγματα.

Αν αποδειχτεί, με αδιαμφισβήτητα επιστημονικά κριτήρια (πολλοί εξακολουθούν να αμφισβητούν τα σημερινά δεδομένα), πως το κάπνισμα, πράγματι, προκαλεί μόνιμες βλάβες στους καπνιστές, άλλα βλάπτει και τρίτους, θα πρέπει να διώκονται νομικά; Αυτό συμβαίνει σήμερα για την χρήση άλλων ναρκωτικών ουσιών όπως το χασίσι, το LSD, την ηρωίνη κ.τ.λ. Με ποιά κριτήρια εξαιρείται (ή θα πρέπει να μην εξαιρείται) το κάπνισμα;

Αν οι γονείς μερικών παιδιών έχουν ως αρχή την φυσικότητα και την αποδοχή της φυσικότητας του σώματος, κυκλοφορούνε μέσα στο σπίτι γυμνοί μπροστά στα παιδιά, θα πρέπει να διωχθούν νομικά γι’ αυτό; Σήμερα είναι λογικό να διώκεται ο γονέας (ή ο οποιοσδήποτε) προσβάλει την σεξουαλική ατομικότητα ενός ανήλικου (και πολύ σωστά, θα συμφωνήσουν οι περισσότεροι). Σε κάποιες περιπτώσεις, όπως συνέβη στην Αυστραλία, μερικοί γονείς διώχθηκαν ποινικά επειδή έβγαλαν φωτογραφία το δίχρονο παιδάκι τους που έκανε γυμνό μπάνιο στην μπανιέρα. Έχουν το δικαίωμα να κάνουν κάτι τέτοιο στο παιδί τους; Το βλάπτουν;

Αν οι αγώνες ταχύτητας αυτοκινήτων, μοτοσικλετών, σκαφών αναψυχής κ.λπ. περιλαμβάνουν αυξημένο ρίσκο πρόκλησης σοβαρού ατυχήματος, με εν δυνάμει κίνδυνο πρόκλησής θανάτου, θα πρέπει να απαγορευθούνε και να διώκονται οι όποιοι παράνομα συμμετέχοντες; Σήμερα, πολλά αθλήματα έχουν αυξημένο ρίσκο τραυματισμού ή και πρόκληση μόνιμης βλάβης, άλλα ούτε παράνομα θεωρούνται, ούτε διώκονται οι συμμετέχοντες σε αυτά. Χαρακτηριστικά αναφέρω: το Ράκμπι (από τα αθλήματα με τους περισσότερους τραυματισμούς), το Σκί (ποιός δεν έχει δει αθλητές να τσακίζονται καθώς κατρακυλούνε τις χιονισμένες πλαγιές), το Αλεξίπτωτο (είναι πολλές οι περιπτώσεις ανθρώπων των οποίων το αλεξίπτωτο δεν άνοιξε ποτέ και τσακίστηκαν στο έδαφος), κ.α.

Τα παραδείγματα, με λίγη δόση υπερβολής ίσως, θα μπορούσαν να είναι άπειρα. Πόσοι γονείς δεν απαγορεύουν κάποιες δραστηριότητες στα παιδιά τους με το πρόσχημα της διαφύλαξης της σωματικής ή/και ψυχικής ακεραιότητάς τους;

Απαγορεύουμε στα παιδιά μικρής ηλικίας να κάνουν ποδήλατο έξω στον δρόμο για να μην τα χτυπήσουν τα αυτοκίνητα. Δεν αφήνουμε τα παιδιά να κάνουν ορειβασία στο βουνό για να μην πέσουν και χτυπήσουν. Δεν αφήνουμε τα παιδιά να σερφάρουν ελεύθερα στο διαδίκτυο από φόβο μήπως έρθουνε σε επαφή με «ακατάλληλο» περιεχόμενο, και άλλα πολλά...

Πολλοί θα βιαστούνε να απαντήσουνε πως πολλά από όσα ανέφερα είναι λογικά, και δεν θα αναλύσω το γιατί θα έχουνε δίκιο. Το θέμα είναι πως, κατά γενική ομολογία, κατά κάποιον τρόπο νομιμοποιείται η εξουσία του γονέα ή του όποιου ανώτερου να κρίνει τί είναι και τί όχι κατάλληλο και ασφαλές για το παιδί του. Με την γενικότερη παραδοχή πως το παιδί έχει άγνοια κινδύνου, η ελευθερία της βούλησης του αναστέλλεται από την στιγμή της γέννησης του, και μόνο παροδικά, με το πέρας του χρόνου, το μεγάλωμά του, δίνονται ελευθερίες και προνόμια, με τελικό στόχο την ενηλικίωση του ατόμου, οπότε και ο γονέας παύει να έχει δικαιώματα έλέγχου πάνω στο παιδί.

Αυτό το παράδειγμα μας φέρνει στην ρίζα του όλου θέματος που ξεκίνησε από την υπόθεση της Μεγάλης Βρετανίας. (Στην πραγματικότητα το ερώτημα είναι πιο παλιό και ανάγεται στην αρχαιότητα, απλά αναβίωσε στις μέρες μας).

[ Πηγή εικόνας ]

Το ερώτημα που τίθεται λοιπόν είναι: Κατά πόσον ο άνθρωπως είναι κύριος/ιδιοκτήτης του εαυτού του; Κατά πόσον είναι ελεύθερος να αποφασίζει και να πράττει για τον εαυτό του; ΠΡΟΣΟΧΗ! Τονίζουμε το γεγονός πως μιλάμε για την ελευθερία βούλησης για τον εαυτό του και όχι προς τρίτους! Δεν μιλάμε δηλαδή για το εάν έχει ή όχι το δικαίωμα να δολοφονήσει κάποιον άλλο άνθρωπο.

Ας μην βιαστούμε να απαντήσουμε πως έχουμε το δικαίωμα να κάνουμε ό,τι θέλουμε με τον εαυτό μας. Αμέσως θα σας φέρω το παράδειγμα της αυτοκτονίας. Αν κάποιος δηλώσει πως σκοπεύει να αυτοκτονήσει, θα αντιμετωπίσει την κινητοποίηση ποικίλλων αρχών: του κράτους, μέσω της αστυνομίας και των υγειονομικών υπηρεσιών· της εκκλησίας, μέσω των αντιπροσώπων της· των συγγενών, των φίλων, αλλά ακόμη και εντελώς ξένων προς το άτομο ανθρώπων. Γιατί; Αν κάποιος είναι κύριος του εαυτού του, δεν έχει το δικαίωμα να τερματίσει την ζωή του όποτε το θελήσει; Πολλοί θα διαφωνήσετε, προτάσσοντας σωρεία επιχειρημάτων. Να θυμίσω πως υπάρχει και το θέμα της ευθανασίας ατόμων με ανίατες κι’ επίπονες ασθένειες, οι οποίοι δεν επιτρέπεται να θέσουν τέρμα στο μαρτύριό τους, στερώντας τους το δικαίωμα να πράξουν ελεύθερα και αυτοβούλως.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι ο αυτοτραυματισμός ή/και ο εθελούσιος ακρωτηριασμός. Αν υποθέσουμε πως ένα άτομο θελήσει, για τους δικούς του λόγους, να ακρωτηριάσει κάποιο μέλος του σώματός του, θα του το επιτρέψουμε; Οι επίσημοι υγειονομικοί φορείς πάντως δεν θα το επιτρέψουνε. Ένας χειρούργος, που εργάζεται ευσυνείδητα και νόμιμα, δεν θα υποβάλει κανέναν ασθενή σε ακρωτηριασμό αν δεν συντρέχει ιατρικός λόγος. Δεν θα ακρωτηριάσει κανένα χέρι, κανένα πόδι —αν είναι υγιέστατα. Μπορεί ο πελάτης να φωνάζει πως θέλει να κόψει το χέρι του για να αποδείξει στην αγαπημένη του πως την λατρεύει –είναι σώμα του!– κι’ έχει το δικαίωμα να το κάνει ό,τι θέλει (κάτι παρόμοιο έκανε κι’ ο γνωστός ζωγράφος Βίνσεντ βαν Γκογκ). Κι’ όμως, ο χειρούργος δεν θα το κάνει. Κι’ αν το κάνει, θα έχει σοβαρότατες νομικές επιπτώσεις. Ποιός επέβαλε τις νομικές επιπτώσεις; Το κράτος!

Κάποιοι θα απαντήσουνε πως ένας άνθρωπος που θα ήθελε να ακρωτηριάσει κάποιο μέλος του σώματός του, προφανώς δεν έχει σώας τας φρένας , και γι’ αυτό πρέπει να αποτραπεί από το να πράξει την επιθυμία του. Ένας τρόπος είναι με την απαγόρευση παράσχεσης βοήθειας από εξειδικευμένο άτομο όπως ο γιατρός-χειρούργος. Αλλά ακόμη κι’ αν το άτομο μας αποδείξει πως έχει σώας τα φρένας, και έχει λογικά επιχειρήματα, πάλι θα τσιγκλήσουμε στο γεγονός πως είναι μιά πράξη αφροσύνης λόγο της μονιμότητάς της· άπαξ και αφαιρεθεί το μέλος, η κατάσταση είναι τελεσίδικη και μή αναστρέψιμη.

Κι’ όμως, και το τατουάζ είναι μή αναστρέψιμο (αν και υπάρχουν επίπονες μέθοδοι αφαίρεσής των, που αφήνουν όμως μόνιμα σημάδια) άλλα δεν απαγορεύεται. Εάν κάποιος αποφασίσει πως θέλει να ζωγραφίσει στο σώμα του κάτι, μπορεί απλούστατα να πάει σε κάποιο κατάστημα και να πραγματοποιήσουν την επιθυμία του. Ανάλογα με την ηθική της εποχής και της κοινωνίας –και για παράδειγμα θα πάρω την ελληνική κοινωνία του σήμερα–, το πολύ-πολύ να θεωρηθεί λίγο ιδιότροπος. Σίγουρα δεν θα θεωρηθεί τρελός ή ανισόρροπος, ούτε και θα εκληφθεί ως παρεκκλίνουσα συμπεριφορά.

Οπότε τίθεται το ερώτημα: Ποιός καθορίζει τί είναι αποδεκτό να πραχθεί από ένα ελεύθερο άτομο σε μία κοινωνία; Και αν η απάντηση είναι πως τα όρια επιβάλλονται από την ίδια την κοινωνία και εκφέρονται μέσω του κράτους και των θεσμικών της λειτουργιών, ποιά στοιχεία επιδρούν στις επιταγές που διαμορφώνουν τις ιδεολογίες της κοινωνίας, και κατά πόσον είναι ελεύθερη η κοινωνία να επιλέγει; Και αν η κοινωνία επιλέγει και επιβάλει τα όρια των ελευθεριών ενός ατόμου, δεν σημαίνει παράλληλα πως κατέχει την κυριότητα (έστω και μερικώς) του προσώπου; Με κάνει να διερωτώμαι: Σε ποιόν ανήκω; Είμαι κύριος του εαυτού μου, ή όχι;

Το θέμα, αν και φαινομενικά δείχνει απλό, έχει στην πραγματικότητα πολλές προεκτάσεις. Με τέτοια επιχειρήματα μπορούν να επιβληθούνε στην κοινωνία χίλιες δυό απαγορεύσεις και περιορισμοί. Να συλλαμβάνονται οι ομοφυλόφιλοι επειδή δεν αναπαράγουν τον εαυτό τους μέσω της ετερόφυλης τεκνοποιίας· να τιμωρούνται οι ακροβάτες στα τσίρκα γιατί υποβάλουν τους εαυτούς τους σε περιττό κίνδυνο· να επιπλήττονται όσοι κάνουν έρωτα χωρίς προφυλάξεις κ.λ.π.

Όταν δέχομαι και νομιμοποιώ, μέσω της αποδοχής επιβαλλόμενων κανόνων στην ζωή μου που καθορίζουν τον τρόπο με τον οποίον ζώ, κατά πόσον μπορώ να πιστεύω και να ισχυρίζομαι ότι είμαι ελεύθερος;

Τελικά... Είμαι κύριος του εαυτού μου, ή είμαι κηδεμονευόμενος υπό την κηδεμονία κάποιου ανώτερου ο οποίος κατέχει την ύπαρξή μου και έχει το δικαίωμα να με ελέγχει;...

Χμ... Πάλι σε σκέψεις έπεσα...

[ Πηγή εικόνας ]

Υστερόγραφο: Συζητώντας το θέμα αυτό, λίγο πριν το δημοσιεύσω, με έναν πολύ αγαπητό και οξυδερκέστατό μου φίλο, ο οποίος μου το απογύμνωσε από όλη την ηθική του διάσταση και το έθεσε σε πιο πρακτική βάση, μου είπε στο περίπου τα εξής:

«Μα και φυσικά δεν είμαστε ελεύθεροι και υποχρεωνόμαστε να υποκύπτουμε στις εξ άνωθεν πιέσεις της κοινωνίας. Από την στιγμή που εγώ, ως άτομο, εξαρτώμαι από αυτήν, είμαι και υπόδουλός της.

»Δεν μπορώ να πάρω και να φτιάξω μόνος μου μία τηλεόραση, έναν υπολογιστή, ένα πλυντήριο, ένα σπίτι ή ένα αυτοκίνητο. Κι’ όμως, όλ’ αυτά είναι απαραίτητα πλέον στην καθημερινή μου ζωή. Δεν μπορώ να υπάρξω στην κοινωνία χωρίς όλ’ αυτά.

»Παλαιότερα, θα μπορούσα να τους γράψω όλους και να πάω στο δάσος, να χτίσω μόνος μου το σπίτι μου με πέτρες και ξύλα, να κυνηγάω και να συλλέγω τροφή· αυτά έφταναν και παραφτάνανε για την επιβίωσή μου. Θα ήμουν ελεύθερος. Τώρα όμως, από την στιγμή που δεν είμαι αυτόνομος και ανεξάρτητος, και έχω ανάγκη τις συνολικές και συλλογικές υπηρεσίες της κοινωνίας, υπόκειμαι και τις γενικότερες εξουσίες της...»

Χμ... Οπότε... Αναρωτιέμαι... Μήπως τελικά, όντως, δεν ανήκω στον εαυτό μου, αλλά κατέχομαι από το συλλογικό σύνολο της κοινωνίας, το οποίο ταυτόχρονα με κατέχει, αλλά την κατέχω κι’ εγώ από την δική μου πλευρά (ως μέλος της); Μήπως, δηλαδή, αλληλοανήκουμε, αλλά και αλληλοκατέχουμε αλλήλους;...

Τέτοια σκέφτομαι και δεν μπορώ να σταυρώσω γκόμενο... Να θυμηθώ να κλείσω ένα ραντεβού με τον ψυχολόγο μου... Χμ... Χμ...

—ΤΕΛΟΣ—

Όποιος θέλει, μπορεί να αφήσει το σχόλιό του· με σεβασμό στον εαυτό του και στον συνάνθρωπό του. Σας ευχαριστώ που διαβάσατε το κείμενό μου.

88. Ο Αυτόφωτος

Ο Αυτόφωτος

Στην αστροφυσική, υπάρχει μία θεωρία που περιγράφει τον σχηματισμό των αστέρων· σαν τον ήλιο του δικού μας ηλιακού συστήματος (διότι άστρο = ήλιος).

Στην αρχή υπάρχει ένα νέφος σκόνης και σωματιδίων που συστρέφονται. Με τον καιρό, όταν η ταχύτητα της περιστροφής αρχίζει να μειώνεται, η βαρύτητα αρχίζει να τα έλκει όλα προς ένα συγκεκριμένο σημείο, αυτό με την μεγαλύτερη μάζα. Όσο περνάει ο καιρός –κάτι χιλιάδες ή και εκατομμύρια χρόνια–, η μάζα αυξάνεται, και μαζί με την μάζα αυξάνεται η βαρύτητα που έλκει όλο και περισσότερη ύλη. Όσο περισσότερη ύλη, τόσο μεγαλύτερη η μάζα, τόσο μεγαλύτερη και η βαρύτητα, και ούτω καθεξής. Κάποια στιγμή, η μάζα φτάνει σε ένα κρίσιμο σημείο ώστε η βαρύτητα να συμπιέζει τόσο πολύ το συσσωρευμένο υλικό στον πύρινα της σφαίρας, που παράγεται μεγάλη θερμότητα. Όταν η θερμότητα φτάσει ή ξεπεράσει μία ορισμένη τιμή, το άστρο αναφλέγεται και αρχίζει χημικές αντιδράσεις. Με τον καιρό, οι αντιδράσεις αυτές μετατρέπονται σε πυρηνικές, και για να μην το αναλύω πολύ, το άστρο αρχίζει να καίει τα καύσιμά του παράγοντας μεγάλες ποσότητες ενέργειας, τις οποίες και θα σκορπάει στο σύμπαν καθ’ όλο το διάστημα της ζωής του.

[ Πηγή εικόνας ]

Με παρόμοιο τρόπο λειτουργεί κι’ ο άνθρωπος στις κοινωνίες όπου ζει. Όταν γεννιέται είναι ένα μικρό άδειο κέλυφος, μία «απλή» παρουσία στην γη. Με τον καιρό, και όσο μεγαλώνει, σαν νεότευκτο άστρο κι’ αυτός, μαζεύει γνώσεις και εμπειρίες που θα τον βοηθήσουν κάποτε να αποκτήσει τον επίπεδο της αυτογνωσίας και της συνείδητότητας που χρειάζεται ώστε να μπορέσει να επιβιώσει στον κόσμο.

Το τι «άστρο» θα γίνει ο κάθε άνθρωπος, είναι και λίγο θέμα τύχης. Μερικοί θα γεννηθούν σε περιβάλλοντα πλούσια σε «αστρική σκόνη» που θα την μαζέψουν σιγά-σιγά και θα τους επιστρέψει, κάποια στιγμή, να αναφλεγούν και να εκπέμψουν το δικό τους φως. Άλλοι, πιο άτυχοι, δεν θα έχουν πολύ υλικό για να απορροφήσουν. Παρ’ όλ’ αυτά όμως, υπάρχουν και περιπτώσεις όπου λόγω ιδικών συνθηκών, θα καταφέρουν να εκπέμψουν τελικά και το δικό τους φώς, έστω κι’ αν θα είναι για λίγο.

Βέβαια, σε πολλές περιπτώσεις, άτομα που γεννήθηκαν σε πλούσια αστρικά περιβάλλοντα, τεμπελιάζουν και βαριούνται να μαζέψουν αρκετή ύλη για να λάμψουν. Τους αρκεί να γίνουν βράχος, κομήτης, ή έστω, ένας μικρός πλανήτης, και να λάβουν τροχιά γύρω από κάποιον άλλον που είχε την υπομονή, την διορατικότητα και την θέληση να γίνει ήλιος. Προτιμούν να γίνουν μικρά αστρικά σώματα φτιαγμένα από βαριά μέταλλα και σπάνια πετρώματα, που να τους δίνει την ψευδαίσθηση πως αποτελούνε κοσμήματα, και θα κλέψουν έτσι με ευκολία την δόξα του μεγαλεπήβολου και φωτεινού άστρου, του ήλιου δηλαδή.

Πράγματι, εκ πρώτης όψεως, ιδίως για μιά τρομαχτικά μεγάλη μερίδα ανθρώπων, η είδηση της εύρεσης ενός μεγάλου αστεροειδή φτιαγμένου εξ ολοκλήρου από χρυσό ή διαμάντι, θα πρόσφερε πολύ περισσότερη χαρά από την ανακάλυψη ενός ηλιακού συστήματος με έναν υγιή ήλιο να συντηρεί ένα πλανητικό σύστημα.

Δυστυχώς, αγνοούν πως χωρίς την γενναιόδωρη ακτινοβολία ενέργειας από τον ήλιο, ο χρυσός αστεροειδής θα είναι άχρηστος, διότι κανένα φως δεν θα χρυσίσει ποτέ επάνω του.

[ Πηγή εικόνας ]

Στην κοινωνία συμβαίνει κάτι παρόμοιο. Αν και αρκετοί γεννιούνται σε πλούσια αστρικά νεφελώματα, επιλέγουν να μην κάνουν πολύ δουλειά και να αρκεστούν να μαζέψουν αρκετή ύλη ίσα-ίσα για να γίνουν ένας μικρός πλανήτης. Θα καλλωπίσουν τον εαυτό τους ίσως με μερικούς δακτυλίους νεφών, ή μερικά μικρά φεγγάρια σε μέγεθος κομήτη, ίσως να καταφέρουν να κρύψουν και κάνα πολύτιμο μέταλλο μέσα τους για να νιώσουν λίγο πολύτιμοι. Όμως, ό,τι και να κάνουν, θα περιμένουν εναγωνιοδώς τον σχηματισμό του φωτεινού άστρου, που θα εκπέμψει ενέργεια, θα εκπέμψει φως, το οποίο θα λάβουν και εξ ανακλάσεως θα κάνουν αισθητή την παρουσία τους στον ορατό κόσμο. Διότι, τα ετερόφωτα ουράνια σώματα, όπως είναι η σελήνη, γίνονται ορατά σε εμάς μόνο και μόνο χάρη στο φως του ηλίου που πέφτει επάνω τους και το οποίο ανακλούνε προς την γη.

Έτσι λοιπόν, συναντάμε όλο και πιο συχνά ανθρώπους που στην προσπάθειά τους να γίνουν φωτεινοί και αντιληπτοί στην κοινωνία, εκμεταλλεύονται ανερυθρίαστα το φως και την ενέργεια των λίγων (δυστυχώς) άστρων που υπάρχουν στην κοινωνία μας. Κάποιος θα το βρίσει και θα το αποκαλέσει χοντρό, πούστη, μαλάκα, προδότη, μπάσταρδο, ξένο, βρομομετανάστη, αιρετικό κτλ., γιατί δεν έχει κάτι δικό του να επιδείξει. Κάνει αισθητή την παρουσία του, όχι δείχνοντας τον εαυτό του, αλλά δείχνοντας εσένα, τον ξένο, τον διαφορετικό· δια εξ ανακλάσεως της ύπαρξής σου, του φωτός σου.

Γι’ αυτό και θα βλέπεις ανθρώπους που ζούνε μόνοι πληρώνοντας διατροφές στις πρώην συζύγους τους, να αγοράζουνε με δανικά ακριβά αμάξια που τα μοστράρουνε έξω από τις πολυκατοικίες, βρίζοντας ταυτόχρονα τον μαλάκα τον μετανάστη που ζει ευτυχισμένος με τα τρία του παιδιά και που πήρε την δουλειά που αυτός ονειρευότανε. Θα βλέπεις ανικανοποίητους και ανέραστους ανθρώπους να βρίζουν τις πουστάρες και τις γυναίκες που γαμιούνται ασύστολα με τον καθένα. Θα βλέπεις θρησκόληπτους ανθρώπους να καταριούνται στο όνομα του Θεού τους τους αιρετικούς και τους αλλόδοξους που μοιάζουνε την χώρα τους και φέρνουν την μήνη του Θεού επάνω τους.

Γι’ αυτό, καλέ μου αναγνώστη, μην δίνεις ιδιαίτερη σημασία στους πάσης φύσεως ετερόφωτους μικρούς βράχους που περιστρέφονται τριγύρω σου. Διότι, αφού κάνουνε τον κόπο να ασχοληθούνε μαζί σου, σημαίνει πως μαγευτήκανε από το φως σου που τους ενόχλησε, και προσπάθησαν, έστω και εξ ανακλάσεως, να κλέψουνε λίγο και να το κάνουνε δικό τους. Να δείξουν τον εαυτό τους συγκρινόμενοι με εσένα, και, εί δυνατών, υποτιμώντας και συκοφαντώντας σε.

Εσύ, προσπάθησε στην ζωή σου να μαζέψεις όσο το δυνατόν περισσότερα εφόδια· αστρική ύλη. Γίνε ένα μεγάλο, εύρωστο και σταθερό αστέρι, που εκπέμπει παντού το φως και την ενέργειά του. Ίσως να καταφέρεις να μαζέψεις και μερικούς πλανήτες γύρω σου, που αντί να φθονούν το φως σου, να το δεχτούνε με χαρά κι’ ευγνωμοσύνη, και να δημιουργήσεις έτσι το δικό σου ηλιακό σύστημα, την δική σου ευτυχισμένη οικογένεια, κάπου στο αχανές διάστημα, να σε συντροφεύει στο ταξίδι της ζωής. Και αν καμιά φορά, κάνας πεινασμένος αστεροειδής εισβάλει στο ηλιακό σου σύστημα, δείξε μεγαλοσύνη και μην ασχολείσαι πολύ-πολύ μαζί του· ή θα φύγει πάλι μακριά, ή θα πέσει να χαθεί στην λάμψη σου.

Ζήσε μακάριος!

—ΤΕΛΟΣ—

Όποιος θέλει, μπορεί να αφήσει το σχόλιό του· με σεβασμό στον εαυτό του και στον συνάνθρωπό του. Σας ευχαριστώ που διαβάσατε το κείμενό μου.

87. Κάψε-κάψε, τί θα κάψεις (γελοιογραφία)

Κάψε-κάψε, τί θα κάψεις; (γελοιογραφία)

Το έχω γράψει και σε προηγούμενο post πως ο μόνος τρόπος να σταματήσουν οι φωτιές στην Ελλάδα είναι να καούν τα πάντα ώστε να μην έχει μείνει τίποτα για να κάψουνε. Σήμερα πάλι καίγεται η μισή Ελλάδα, και όλοι ψάχνονται... Στα πλαίσια των πυρκαγιών λοιπόν είπα να κάνω μια γελοιογραφία με αιχμηρά... υπονοούμενα (πολίτης είμαι, ό,τι θέλω λέω). Είναι λίγο χάλια αλλά είναι ένα γρήγορο 10 λεπτό σκίτσο που έκανα στην δουλειά, οπότε μην περιμένετε αριστούργημα.

Όπως πάντα, στο blog μου δεν ισχύουν τα κώλο-copyrights. Επιτρέπεται η ελεύθερη αναδιανομή χωρίς περιορισμούς.

[Κάντε κλικ με το ποντίκι σας επάνω στην εικόνα για μεγαλύτερη προβολή]

Υ.Γ.: Κάποια στιγμή που θα έχω περισσότερο χρόνο θα αναλύσουμε εις βάθος το θέμα του σάπιου κράτους που είναι αδύναμο και πλήρως χειραγωγήσιμο από «σκοτεινές» δυνάμεις...

—ΤΕΛΟΣ—

Όποιος θέλει, μπορεί να αφήσει το σχόλιό του· με σεβασμό στον εαυτό του και στον συνάνθρωπό του. Σας ευχαριστώ που διαβάσατε το κείμενό μου.

86. Πούστρο-blog...

Πούστρο-blog...

Τον τελευταίο καιρό, ενώ με απασχολούν –όπως συνήθως– πολλά θέματα για τα οποία θα ήθελα παρά πολλά να πω, δεν νιώθω την όρεξη να κάτσω και να τα βάλω σε μια τάξη και να τα γράψω.

Έχει και καιρό που πραγματικά αμφισβητώ την νοημοσύνη μου και το κατά πόσον είμαι σώφρον. Νιώθω πως ζω σε μια διάσταση για την οποία δεν είμαι προγραμματισμένος να ζω. Ή ζω περικυκλωμένος από τρελούς, ή εγώ είμαι ο τρελός κι’ όλοι οι υπόλοιποι οι σώφρονες... Αλλά αν εγώ είμαι ο σώφρον, γιατί πρέπει να ζω υπό την σκιά των αφρόνων;

Σκέφτομαι πολύ καιρό τώρα να σβήσω το blog και να τα παρατήσω. Δεν βλέπω να βρίσκω άτομα που να έχουμε κοινές βάσεις λογικής με τους οποίους να μπορώ να πω μια λογική κουβέντα. Από την άλλη, κάποιος μου σφύριξε πρόσφατα πως είμαι πούστρο-blog... και αφού μου έχει μπει η ετικέτα, δεν έχει νόημα να το παιδεύω, λέει, γιατί απλούστατα από την στιγμή που είμαι μια τρελαδέρφο, κανείς δεν με παίρνει στα σοβαρά...

Οπότε, προς το παρόν περνάω τον καιρό μου με ζωγραφίζοντας απραγματοποίητες σαρκικές φαντασιώσεις... Την τελευταία την παρουσιάζω εδώ για να δικαιολογήσω και τον χαρακτηρισμό μου ως πουστρο-blog.

Καλό καλοκαίρι, και καλό κουράγιο γι’ αυτούς που ακόμη αντέχουν να μιλάνε σ’ έναν κόσμο που διαλέγει να ζει την εφήμερη αυτοπραγματομένη κόλαση απ’ το να οραματιστεί και να πιστέψει σε κάτι ουτοπικό(;)...

—ΤΕΛΟΣ—

Όποιος θέλει, μπορεί να αφήσει το σχόλιό του· με σεβασμό στον εαυτό του και στον συνάνθρωπό του. Σας ευχαριστώ που διαβάσατε το κείμενό μου.